Zo, dat was het dan. Laatste keer. Ik stop ermee. Heb niet zo bar veel interessants te melden. Mn schonemoeder gaat in en uit hospital. Dat zal zo blijven, want luisteren doet ze niet. Mn moedertje gaat niet goed, maar ja, dat wordt ook niet anders. Ze was erg ziek. Hebben we een filmavondje daar. Pa en ik. Heel gezellig. Heeft ze een soort van topavond. Maar ja, daarna compleet gesloopt en de volgende dag de hele dag op bed. En zo zal het wel blijven gaan. Op en af. Totdat.......

De kids gaan lekker.

Mijn familie en vrienden zullen er altijd voor me zijn. Daar ben ik wel achter. Allemaal te lief voor woorden.

 

En ik........tja.

Bob zn motto was

 

Gelukkig zijn is een besluit.  

 

En ik denk dat ik dat besloten heb.

 

Bedankt allemaal

liefs

Annette

 

 

Wat een week!! Heel erg druk. Maar ook erg leuk. Drie dagen bij Gall me helemaal uit de naad gewerkt. Echt niet normaal. Na Vaderdag was de winkel echt compleet gesloopt. Niks mee. Leeg. Dus alles eruit en al het nieuwe erin. En dan ook meteen WWD. Dus wederom heel erg druk. Maar geeft niks. Gaat de dag lekker snel.  

En woensdag kwam Warry mn tuin doen. Drie dagen hard gewerkt.Maar het mag er dan ook wezen. Mn terrassen bij het huis en bij de schuur zijn nu allebei groter. Steentjes uit de voortuin dus naar achter en voor nieuwe steentjes. Meteen ook alles gesnoeid en opgeruimd. Kortom, het is hartstikke netjes en we kunnen ruim met zn allen aan tafel. En relaxen op mn lounchbank. Heerlijk hoor. Ben er echt heel blij mee. En het was heel erg gezellig. Moet zeggen. Het was wel weer heel prettig een man om me heen. Heel prettig.

 

En nu nog even en dan op naar Frankrijk. Heb er wel heel veel zin in. Zo leuk met Fleur en Khloe. En met het vliegtuig he. Top. Nog een paar dagen werken en dan is het zover. An en Her zijn er dan al. Gezellig he. Dat wordt een heerlijk weekje.  

 

Zei ik nou vanmorgen niet: " het is wachten op de volgend heup uit de kom" Nou dat wachten duurde niet zo heel land. Vanmorgen gebeld door de Archipel, op mn werk. Ik zag op mn scherm dat de oproep van de Archipel kwam. Ik hield mn hart al vast. Nou, en inderdaad. Ma Kos , heup uit de kom. Met ambu naar het Flevo. Gelopen zonder brace. Tja, dat zei ik al. Niks aan te doen. Ze luistert toch niet. Dusssssss.............Ik om 19.30 er weer naar toe. Ze was hoogst verbaasd dat het gebeurd was. Ze deed niks. Ja, lopen zonder brace, maar het ging toch goed?? Nou het zal. Ik ben heel rustig gebleven. Ze zei nog dat ze dit nooit verwacht had. Nou ik wel. Dat begreep ze niet. Nou ik zeg, "u doet alleen maar dingen die u niet mag. U luistert toch niet. Dus het zat er wel aan te komen. Dat vindt ze dan echt stom. Maar goed, kalm, rust, zen...................................

Voorlopig ligt ze weer in het Flevo. En voorlopig heb ik geen tijd. Het zal wel zaterdag avond worden. Nu 3 dagen tuin, zaterdag werken. Dus na mn werk. Ik hoop dat Kim morgen even kan gaan. Dan kan ze haar spulletjes brengen en tv en telefoon regelen. Maar dat is dus nog even afwachten. Ooooooooooooooooooo wat een gedoe...............

Vorige week weer fris en fruitig begonnen bij Gall. Meteen wel stikdruk maar dat geeft niet. Heb eerst een soort van halve dagen gewerkt. Komt door Nic natuurlijk. Zij vindt dat ik langzaam moet beginnen. En de dag ook rustig beginnen met een lekker ontbijtje!

Had meteen een agenda vol met afspraken. Dat gaat ongemerkt. Ben ook meteen bij Ma Kos geweest. Was er ook meteen getuige van dat ze gaat staan en bukken. Als ik zeg dat dat niet mag zegt ze: "O jawel hoor"   Nou uitgepraat ben je. Ik heb me voorgenomen om me er allemaal niet meer zo druk om te maken. Ik ben nl half overspannen als ik daar vandaan kom en dat is niet de bedoeling. Ik ga het proberen. Veranderen kan ik haar toch niet. Het wachten is op de volgende heup uit de kom. Ja, lekker optimistisch, maar als je haar bezig ziet dan snap je het.  

Donderdag was er een SurpriseParty voor Fleur. Dus ik met Kim en Rod op naar Rtd. Zoooo gezellig. Echt heel leuk. En natuurlijk met kleine Khloetje. Altijd goed. Fleur was erg surprised en heel blij. Dan zijn wij het ook.

Vaderdag gevierd bij Cafe Centraal. Is een leuk restaurantje in Soest. Jack met Anne en Roos, ik met Rod en Zoe en mn vadertje natuurlijk.

Het was weer retegezellig, maar dat is het altijd als we bij elkaar zijn. Had   ook weer bij Jack geluncht afgelopen week. Dan spreek je elkaar nog eens.  

Zaterdag moest ik dus werken en in het kader van Vaderdag ook nog eens om 8 uur open. Nou, dat slaat helemaal nergens op. Heel weinig klanten en die had ik om 9 uur ook wel gehad. Dus dat was de laatste keer. Maarten kwam om 9 uur en Nic om 12 uur. Dus ik ben om 12.30 weggegaan. Veel te stil om met zn drieen te werken. Afijn, toen brak de hel zo'n beetje los. Echt zo ontzettend druk. Ze hebben zich helemaal t apezuur gewerkt. Een rij tot buiten. Geen tijd om bij te vullen. Heerlijk. Maar ja, ik was druk met tuinzooi halen met Rod. Zakken zand en opsluitbanden. 3 keer heen en weer gereden want dat kan niet in 1 keer in je auto als je hem niet naar de gallemiezen wil helpen. Daarna zo gesloopt dat ik om 19.30 op bed lag en heb geslapen tot 8.30 de volgende dag. Sjonge

En gisteren na een 9-19 naar een feest van de Heeren Societeit Almere geweest in het Muiderslot. Uitgenodigd door Wim Roest. Ontzettend gezellig. Roofvogel show gezien, heerlijk soort van Middeleeuws gegeten op de binnenplaats van het Muiderslot.


Gewoon buiten. Zo'n geluk gehad met het weer!   Leuke mensen ontmoet en natuurlijk op een prachtplek. En vannacht aan een stuk door geslapen. Dat komt en zelden of nooit voor. Dus ik ben voor het eerst sinds eeuwen een soort van uitgeslapen. Ook wel eens lekker. Vandaag nog een lange dag en morgen komt War mn tuin doen. Gaat helemaal op de schop. Heerlijk. Heb nu veel te weinig terrasruimte.  

Zo, op naar Gall

Nou ik geloof zomaar dat het de goede kant op ga. Ik ga me ook ergeren aan alles wat er in huis niet gebeurt. Nou, dan komt het goed. Ik mis niks aan deze Pinksteren geloof ik. Ik was natuurlijk vastbesloten om deze dagen in Bloemendaal door te brengen. Maar voorlopig regent het steeds. En das geen feest in een Biodje. Dus who cares.  

Arnold en Mienie zijn hier net geweest. Koffie maken. Iets erbij. Gezellig. Gisteren Xfactor gekeken met Rod en met Mienie via Skype chatten over hoe het is. We lagen helemaal dubbel. Ja niet na te vertellen natuurlijk. Ik bleef er bijna in. Maar ach. komt ook wel weer goed.  

Nu alleen nog benauwd en hoesten. Geen koorts meer, geen duizeligheid meer. Nou dan gaat het goed toch. Denk zomaar volgende week vrijdag en zaterdag weer te kunnen werken. Lijkt me prima. Dan kan ik nog even bijtanken. Zaterdag natuurlijk een gigadrukke dag. Voor vaderdag. Is ook wel heel gezellig. Ik open dan om 8 uur. Allemaal in het kader van Vaderdag. Moet kunnen voor een keertje.  

Vanmorgen vroeg van alles gedaan. Na een uur al weer op bed. Volkomen versleten. Maar dat mag. Ga zo nog even het huis stofzuigen. Nou ja en als ik dan weer naar bed moet, het zij zo. Ik vind het prima. Maar ik moet wat doen. Ik word gek.  

Rod moet voor mij naar de stad. Het is inmiddels 13.45. Ik heb een hele waslijst. Maar ze liggen gewoon te niksen. Ze waren vroeg op voor hun doen. Uur of 10.00 of zo. Maar ja, en verder niksen. In die tussentijd hadden ze al heen en weer kunnen zijn en mn hele lijst afgewerkt. Ik heb het nou al een paar keer genoemd. Maar ja, kan ook niet blijven zemelen. Ik zou het net zo lief zelf willen doen. Tja, dat gaat niet. Maar ........GA WAT DOEN. Dat bedoel ik dus. Echt aan de beterende hand. Anders zou het me toch boeien. Maar het irriteert me. Dussssssss............

Volgende week heb ik een Ayurvedische massage. Van een uur!!! Schijnt heel goed te zijn tegen stress, vermoeidheid en slapeloosheid. Nou dat heb ik allemaal. Dus moet helpen. Daarna stomen. Lijkt me heel goed tegen mn benauwdheid. Ik ga het ervaren. Daarna moet ik maar van alle ellende af zijn vind ik. Ik ben er klaar mee.

 

Kreeg nog een mail van Connie. Van het Palet. Ze zijn heel erg bezig met het opknappen van de school. De school zelf is nu af. Nu het plein. Daar zijn ze nu aan begonnen. En de donderdag voor de vakantie wordt het nieuwe plein geopend. Dan heet het het Bobkos Plein. Is het niet helemaal geweldig. Ze had ook gehoord dat we naar Frankrijk zijn geweest. Dat we de as van Bob daar hebben uitgestrooid. "Dus" zei ze " Dan heet het voortaan niet als God in Frankrijk, maar als Bob in Frankrijk"   Fantastisch toch. Heel goed gevonden. Ik hou m erin............

 

With one more look at you
I could learn to tame the clouds
And let the sun shine through
Leave a troubled past and I might start anew
I'll solve the mysteries if you're the prize
Refresh these tired eyes
With one more look at you
I might overcome the anger
That I learned to know
Find a piece of mind I lost so long ago
Your gentle touch has made me strong again
And I belong again
For when you look at me
I'm everything and more that I had dreamed I'd be
My spirit feels a promise
I won't be alone
We'll love and live more
Love and live forever
With one more look at you
I'd learn to change the stars
And change our fortunes too
I'd have the constellations paint your portrait too
So all the world might share this wonderous sight
The world could end each night
With one more look at you
With one more look at you
I want one more look at you
Are you watching me now?
Watch closely now
Your eyes are like fingers
Touching my body
Arousing me so
I'm riding the passion arising inside me
How high can I go?
You're coming with me: I'm gonna show you how
And when it's scary, I won't look down
Are you watching me now?
Watch closely now
I see the hunger arise in your eyes
And it's urging me on
Higher and harder and it's faster and farther
Than I've ever gone
Your pleasure is part of the secret
Of flight that I found
When I feel like an eagle
My soul has no place on the ground
Born out of madness
I'll double the danger with no net at all,
If you don't look away I'm secure
In the fact that you won't let me fall
Watch closely now
Are you watching me now?
I'm the master magician
Who'll help you escape
From the lies you've been told
When they're breaking your back
Bring the last straw to me
I turn straw into glod
I break chains made of boredom that others have lived with for years
I leave good news on doorsteps
And laughs where there used to be tears
I'm gonna need you later
When you're not around
But I can take it
I won't look down
Watch closely now
Are you watching me now?
Watch me now
Are you watching me now?
Are you watching me now?
 

Zo mooi, zo voor Bob

                                                                                        http://youtu.be/yMZfO9kYNUw

In mijn verhaal de laatste tijd zaten wel wat hiaten. Ik   had het heel druk. Maar eigenlijk nog veel drukker. Ik had nl 2 weken geleden een huge knobbel in mn borst gevoeld. Dus ja, naar de huisarts. Dan hoop je dat hij zegt, "nee joh, das niks." Dat zei hij niet.

Dus door naar Flevo. Echo en Mammografie. Weer eng. Gatverdegatver. Trouwens in andere volgorde. Tijdens de echo zei die radioloog dat er toch iets was wat er anders uit zag dan de rest. Hijs fijn. Dus nieuwe afspraak voor mammapolie. Nou en dan gaat het spoken he. Iedereen zei wel: "Ah dat is niks. Dat komt goed"   Ja, dat denken alle vrouwen die dit meemaken. En hoezo ik niet. Ja, ik kan wel bedenken hoezo ik niet. Heb al te veel meegemaakt. En ik bedacht me dan weer......dat traject ga ik niet in. Het heeft toch geen zin. Maar ja, je hebt kids, duss....

Op 1 juni, de dag dat ma dr huis opgeleverd werd, moest ik een punctie. Ze gingen een biopt eruit halen. En dan dus kijken of het kwaadaardig is. Gelukkig ging Jack mee. Ik wilde het eerst weer alleen doen, maar god wat was ik blij dat ze mee was. De verdoving doet gewoon pijn. De rest voel je niet meer. Jack mocht mee naar binnen omdat ze verpleegkundige is. Dus ze zal niet van dr graatje gaan. Drie hapjes genomen. En dan weer naar huis. En maandag, 6 juni, terug naar de chirurg voor de uitslag. En dan tussendoor op Hemelvaart een longontsteking krijgen. Ik kan zeggen, ik heb me wel eens beter gevoeld. Maandag ging Jack ook weer mee. Kon zeker niet anders, want met koorts, duizeligheid en benauwdheid op pad is niet echt heel fijn.  

Die arts vroeg eerst heel even hoe die punctie was geweest en zei toen meteen: "Het is niks hoor. Alles is goed"   Ooooooooooo ik kon wel janken. Jezus wat een relief!!!!!! Wat een geluk, wat fijn. Joepiedepoepie. Wilde er meteen wel een borrel op nemen. Maar stortte toen meteen weer in dus naar huis en naar bed. Maar dat zijn dus echt wel 2 hele nare weken geweest. Vreselijk. En ik wilde het niet op het weblog zetten, want dat leest pa ook en ik wilde zeker niet dat hij zich daar ook nog druk over ging zitten maken. En nu weet hij dat het goed is dus kan het. Wat een ongelooflijke stress is dat. En ik weet het nog zo goed met Bob. Toen dacht ik ook ; "Nee Bob niet, wij niet. Alles is goed" En dan zegt zo'n arts toch ineens: "Tis kwaadaardig, slokdarmkanker"   En dat kan ook niet en dat geloof je ook niet. Dus ik had alle scenario's al doorgenomen. Pffffffff, het is niks. Gelukkig!! Uit de grond van mn hart!!!

Nu nog gewoon ziek. Longontsteking zit geen schot in. Vandaag opnieuw naar huisarts, nieuwe kuur. Moet in 3 dagen over zijn. Zo niet, tja, dan is het een virus en moet het gewoon vanzelf een keer over gaan. Nou, ik hoop echt dat het over 3 dagen over is. Ben er helemaal klaar mee...............

 

Dit is toch serieus te belachelijk voor woorden. Heb ik een longontsteking!! Met dit weer!! Als je dat nou in december hebt ofzo. Dan snap ik het. Maar nu! Was vrijdagochtend naar de huisarts. Dacht dat het misschien overdreven was, want ja, wat moeten ze met een griep. Maar ik heb het zo benauwd en hoest zo rot en heb zeepsop. Als Bob dat zei dan had hij een longontsteking. Dus vandaar. Nou dat klopt hoor. Ik heb een longontsteking. Om gek van te worden. Bah. Lig al 3 dagen op bed. Kan ook niet veel anders want alles doet zeer en ik ben hartstikke duizelig. Maar fijn is anders. Natuurlijk een kuur gekregen. Nou ja, werken zat   er dus niet in. Dus Nic neemt weer zo'n beetje alles over. Ook rot want anders had ze nu lekker in de zon kunnen zitten. Vind ik echt erg. Maar ja, er is natuurlijk niemand anders. Met dit weer.   Morgen, zondag, zou de Ladies Only wandeling zijn. Gaat ook niet door. Ik kan het gewoon niet. Echt balen. Ik hoop wel dat ik maandag een stuk verder ben. Dan heb ik al zoveel dagen die pillen genomen. Moet dan toch een stuk beter zijn.

Connie zorgt elke dag voor eten. Niet om gevraagd hoor. Dan staan de kids weer voor mn neus met een bak soep of een lekker broodje. Ja, zij weet ook dat ik anders toch niks eet. Lief he. En zo meteen komen Mienie en Arnold koffie maken. Heb ik in 3 dagen al niet gedronken. Moet ik naar beneden en maken. Doe ik niet. Dus dit is mooi. Nou en verder doe ik niks. Slapen, beetje Facebook bijhouden, drinken en verder niks. Hoop dat het heeeeeeeeeeeeel snel over is...........

Dinsdag zou ik er nog een dagje tegenaan. Het huis van Ma Kos moet leeg. Maar 's nacht lag ik wakker, ja das niet nieuw. en bedacht ik me dat het toch wel heel debielig is dat ik alles alleen moet doen. En hoezo ik alles alleen moet doen en hoezo ik nou weer een dag ga lopen buffelen om dat huis leeg te krijgen. Ik ben zowat overspannen van alle toestanden in mn leven. Ik ben moe en ik ben het zat.  

De volgende ochtend tijdens het douchen komt Kim binnen en begint een hele tirade dat ik wel gek lijk om weer in dat huis te gaan beginnen, dat ik toch niet alles hoef te doen en dat ze het raar vindt dat ik het toch allemaal doe. Maar ja, dat huis moet leeg, zeg ik dan steeds maar weer. Gelukkig had ik 's nachts een brainwave gekregen. Wim Roest, de verhuizer, had tijdens de verhuizing gezegd, dat als ik het niet trok, dat ik hem dan kon bellen omdat ze ook inboedels afvoerden. Dat was het ei van columbus. Maar het moest natuurlijk wel die dag gebeuren, want woensdag ochtend om 9.30 kwam er iemand van Alliantie inspecteren en de sleutel innemen. Zo gezegd, zo gedaan. Wim Roest gebeld. Die dinsdag zat hij vol, maar woensdag zou hij om 8 uur op de stoep staan. He he wat fijn. Dus dinsdag had ik opeens een vrije dag. Zou er nog naar toe gaan om de laatste dingen in te pakken en klaar. Om een uur of 12 belde hij dat het allemaal sneller ging dan gedacht dus kon het ook om een uur of 14/14.30. Prima!! Ik er gauw heen. In pakken. Wat een zooi was er nog. Niet normaal. Nog potten en pannen en een gangkast vol. Ik ben begonnen met vuilnis zakken vol te gooien. Bedacht me toen dat dat mss niet zo fijn is voor verhuizers. Wim Roest gebeld. Nou, hij was in Buiten, moest naar stad, dus zou wel even dozen komen brengen. Heel fijn. Die man is zo rustig, dus toen hij kwam met de dozen bekeek hij nog even wat er mee moest. Zei rustig dat ik dat gewoon in dozen moest gooien. En het vuil namen ze ook mee. En wat moet er met de koelkast? "Nee die hou ik want die van mij is kapot." Nou das goed, dan zetten we die bij jou af en nemen jouw oude koelkast mee." Mn mond viel open. Niet normaal toch. Wat ontzettend fijn. Ik werd er echt rustig van. Ik liep net nog te stuiteren door het huis en nu kwam alles goed. Dus hij weg, ik nog ingepakt. Na een kwartier was de verhuiswagen er. En ook die mannen de rust zelve. Geweldig. Echt waar, in 7 minuten was het huis leeg. ZEVEN MINUTEN!!!! Leeg!! Toen naar mijn huis. Hebben ze mn oude koelkast weggehaald en ingeladen en die van ma kos op zn plek gezet. Serieus goud waard die mannen.  

Ben daarna maar even een wijntje gaan drinken bij Willem en Lyda. Om het te vieren zeg maar. En 's avonds ben ik gaan eten bij Wim Roest. Ja, soms gaat dat zo. Heel gezellig. En wel grappig eigenlijk.  

Woensdag om half 10 kwam de inspectie bij het huis van mn schone moeder. Alles bekeken en sleutel overhandigd. En dat was het. Heb me de kolere gewerkt, maar het is uit en over. Voorbij. Klaar. God, wat ben ik blij. Echt een grote last van mn schouders. Ma vond het wel erg dat ze nu geen afscheid van het huis kon nemen. Maar ik heb gezegd dat we dat toch eigenlijk al gedaan hadden op het moment dat ze al dr spulletjes heeft uitgezocht. Nou ja, dat vond ze ook wel.  

Woensdag middag heel druk en onder de pannen. Dus versleten thuis. En nu, Hemelvaartdag, lig ik op bed. Hartstikke ziek. Koorts, hoofdpijn, alles pijn, zelfs mn ribben doen pijn, hoesten, duizelig. Kortom, zal wel iets van griep zijn. Ik ben nooit ziek. Ik heb nooit wat. Dat roep ik nou al een jaar en 3,5 maand. Maar ik heb sinds Bob er niet meer is steeds van alles. Ik brokkel langzaam af. Hoe kan ik nu ziek zijn. Met dit weer. Niet normaal. En ik ben altijd van de hup aspirientje en verder. Maar het gaat niet. Ik kan niet eens uit bed. Te wankel, te beroerd. Heb net weer 2 pillen naar binnen, en dan heb ik een klein oplevinkje. Maar later dan weer in. Slaap heel erg veel. Hoop toch wel dat het gauw over is. Ik moet morgen werken. Heb het Flevo maar gebeld dat ik weer niet kom. Anders wordt Ma Kos nog ongerust ook. Dat willen we niet. Wat een ellende. Ik vraag me af wanneer ik nou eens iets oversla en gewoon normaal, gezellig, vrolijk zonder gezeik kan leven. Snel hoop ik, want ik ben er heel erg klaar mee......................

Dussssssss.........nog steeds druk met het leeghalen van Ma Kos dr huis. Wat heeft een mens toch een rotzooi. Nu staan er nog steeds dozen die ik eigenlijk naar Spullenhulp moet brengen. Maar ik sjouw me de blubber aan die zooi. Nou is het morgen toch slecht weer dus ik kan me er   op storten. En dat ga ik dus maar doen. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Als het maar leeg is. Woensdag moet het opgeleverd worden. Ik heb wel al een bedrijf dat de restanten van de vloerbedekking op komen ruimen. De lijmresten. Alleen, ze bellen niet. Nou is dat niet mijn zorg verder, want die werken toch in opdracht van de woningbouwvereniging. Dus dan zoeken ze het daar maar uit. Ik ben er zoooooooooooooooooooo klaar mee. Heb er vreselijk de balen van. De laatste loodjes.........pfffffffffff.

Ik weet niet meer wanneer. Maar Linda van Het Palet kwam koffieleuten. Ze had nl alle hartjes van de kinderen in een boek geplakt. En dus meegenomen. Ook nog een notitieboekje van Bob, zn boek, Beste Bart, en zn agenda. Zo lief. Al die kinderen en ook ouders die lieve en mooie wensen voor Bob hebben. Te schattig.

Woensdag de LadiesOnly wandeling weer gedaan met Mar. Dit jaar is het Rotterdam Hele leuke wandeling geworden. Bij Mar en Peet asperges gegeten en toen nog even naar Warry. Kortom, Hele leuke dag.  

Zaterdag naar het Evenaar festival geweest met Rod, Zoe, M en A. Om Replay en Alderliefste te kijken. Staan we daar. Komt Replay niet. Wat een ellende. we hebben het nog even aangezien maar toch maar weggegaan. Met zn allen naar Yamas en daarna naar Pirates of the Caribean. Zo leuk. Genoten. Echt. Zondag wilde ik naar Bloemendaal, maar het weer was er niet naar.

Vanmorgen naar de inspectie van het huis van Aar en Jas. Gelukkig zijn ze er door en van het huis af. Wat n rust. Nou ik nog. Meteen weer even bij Ma Kos geweest. Met Jas. Vond ze heel leuk. Ze was een stuk opgewekter. Ze gaat er weer voor vechten. Ik zeg:"Ik zou eens op houden met dat vechten en rustig aan doen" Nou dat wist ze nog niet. We hopen dat ze voor het weekend naar huis mag. Morgen of overmorgen krijgt ze weer een brace en dan kan ze weer oefenen met lopen. Nou, op hoop van zegen dan maar weer.

Ik heb het er vandaag nog maar even van genomen. Samen met Kim naar Bd. heerlijk liggen bakken en daarna een wandeling door die prachtige duinen. Bij het Vogelmeer stonden de Schotse Hooglanders. Wat een mooie beesten zijn dat toch. Maar groot!!!!

En nu hang ik op de bank. Snot en snip verkouden. Hoest de longen uit mn lijf. Bah. Ik heb nooit wat. Oja, dat zei ik al eerder. Maar toch duss...........

There's a reason I would be happy alone

It wasn't because I thought I'ld be happy alone

It was because I thought if I loved someone

And then it fell apart

I might not make it

It's easier to be alone

Because

What if you learn that you need love

And then you don't have it

What if you like it

And leane on it

What if you shape your life around it

and then

it falls apart

Can we even survive that kind of pain

losing love is like organ damage

its like dying

the only difference is

death ends

This...

it could go on forever
.............

 

 

Mooi weer

Nou heb ik weer een bommetje. Ma Kos is dinsdag avond gevallen en heup uit de kom!!!!!!!!!! Mens!! Zo erg. Ze had een boek laten vallen, wilde dat van de grond oprapen, dat mag dus niet!! en is toen door haar heup gegaan. Heup uit de kom. Maar ze weet wat Slingerland de laatste keer heeft gezegd. Als het nog een keer gebeurd, dan is het op, uit en over. Dan is er niks meer aan te doen. Dan weet hij het niet meer. En dat weet ze dus wel. Dus ze wilde persee niet naar het ziekenhuis. Ze ging niet. Ze wilde niet. Ze hebben daar moeten praten als brugman. Ze heeft pijnstillers gekregen. Om 5 uur nog een keer. Maar toen hebben ze haar toch duidelijk gemaakt dat ze met een heup uit de kom ook echt niet gaat lopen. Dus woensdagochtend belde de verpleegkundige van de Archipel dat ze naar het Flevo moest voor een rontgenfoto. Maar ja, ik ging 2 dagen weg, dus ik heb Joop gebeld. Hij zou toch naar Almere komen. Dus hij is met Ma naar het Flevo gegaan en natuurlijk was het gevolg dat ze werd opgenomen.

Vanmiddag was ik bij haar en ze is heel verdrietig. Ze huilt veel. Ze wist eerst helemaal niet dat ze was gevallen en dacht dat ze voor een controle gewoon een foto had moeten maken. En daarna weer naar huis. Het duurde wel een tijdje voordat ze wist dat ze was gevallen en dus een nacht pijn achter de rug had. Helemaal blank. Raar. Ik ben terug gegaan naar de Archipel om nachtjaponnetjes, tandpasta, bril, boek etc enz te halen en om te vragen wat er nou precies gebeurd was. Want dat wist ik nog niet. Nou ja, gevallen dus. Ze belden vanavond weer om te weten hoe het met haar is, en wat er nu gaat gebeuren. Heel lief. Ach, ze zijn daar gewoon ook lief. Ik hoop dat ze volgende week terug kan, al is het maar naar de verpleegafdeling. WE wachten af...............

Het zijn hectische tijden. Ma Kos zit nu lekker in de Archipel, maar daarmee zijn we hier nog niet klaar natuurlijk. Vorige week kwam er iemand van de woningbouw vereniging de woning bekijken. Ik hoef gelukkig geen gekke dingen te doen. Natuurlijk, het huis moet leeg. Dat is het eigenlijk. Geen gaatjes vullen. Niet alle sleutels verzamelen. Best redelijk. Met leeghalen ben al een tijd bezig. Tenminste, uitzoeken wat weg moet, wat mee ging en wat naar Spullenhulp moet. Dat heb ik samen met mn schonemoeder gedaan. Zondagavond na 20.00 kon alles voor grofvuil naar buiten. Gelukkig had ik een bak aan hulp. Jas, Aar en een vriend, Kim, Roy en 2 vrienden, Zoe, Rod en ik. En met zn tienen hadden we alles in 1 uur buiten staan. Inclusief een bomvolle schuur. Ook het tapijt. Die mannen kunnen werken!!! Geweldig!! Ik was weer hartstikke blij met ze. Ik ben later nog even teruggegaan om het portaal en de lift schoon te maken. Want het was een bende. Vreselijk! Toen het tapijt er af kwam, bleef er een gele troep achter. Ietwat vergaan. Een stof!!!!!!!!!! Een troep!!! Niet normaal. Maar goed, dat heb ik allemaal opgeruimd. Het zag er weer netjes uit. Dus ik gisteren ochtend langs gereden om te kijken of het al opgehaald was. Nee dus. Het was wel een grote bende. Alle vuilniszakken opengetrokken. Inhoud over straat. De hele nette stapel compleet overhoop. Echt vreselijk. Het lijkt wel een vuilnisbelt op zich.  

Toen met Kim naar Jack om daar te lunchen met Pa. Dat is altijd retegezellig. Een keer in de week doen we dat. Helemaal top. Dat houden we erin. Om half 3 nog een keer langsgereden. Nog niks weg. Dus grofvuil gebeld. Nou dat kon, want ze komen gewoon voor 5 uur langs en dat het een bende is, ja dat snappen ze. Dat zijn ze gewend. Nou ok dan. Om 16.55 was het nog niet weg. Weer gebeld. Ja, nee, nu kwamen ze niet meer langs. BELACHELIJK!!! Weer verteld dat het een verschrikkelijke zooi is. Maar ja, haar handen waren gebonden. Nu kwam er geen auto meer langs, want ja, 17.00 he. Dus heb ik de hoop uitgesproken dat ze dan vandaag deze troep als eerste op gaan halen. Nou dat wist ze niet. Maar ze zou het doorgeven.'s Avonds belde er een buur. Wanneer die troep opgehaald zou worden. Ja, ik snap het wel. Je wil niet weten wat voor een ongelooflijke bende het is. De hele zooi ligt op straat. Ook trouwens triest en genant. Je hele leven op straat. Bah.

Vanmiddag komt Spullenhulp ophalen wat ze kunnen gebruiken. Dus in ieder geval alle kasten. En   de ledikanten. Dat is veel hoor. De losse spullen, dozen, boeken etc moet ik zelf brengen. Anders konden ze het niet op zo korte termijn ophalen. Nou goed, dat moet dan maar.Waarschijnlijk ga ik zo dan nog maar even met ma erheen. Kan ze nog even afscheid nemen. Ik moet er zowiezo om 11.00 zijn voor een gesprek met de fysio. Ik moet zeggen. Ik vind het behoorlijk druk.  

Ach en dan zijn er ook leuke dingen hoor. Vrijdag bij M en A gegeten. Lekker buiten, aan het water in het zonnetje. Altijd lekker en heel gezellig. 's Avonds met Rod en Zoe X-factor kijken. Is ook altijd leuk. Zaterdag natuurlijk koffieleuten in de stad met M en A. 's Avonds kwam Warry eten. Helemaal retegezellig. Het theaterprogramma is uit. Dus ik heb een lijst van heb ik jou daar wat ik allemaal wil zien. Kortom, het wordt zomer. Ik verheug me heel erg op de tijd die ik in mn Biodje ga doorbrengen. Het is daar zo leuk. Misschien nog een keer naar Frankrijk. Ach, we zien wel. Het gaat best, maar het is hectisch.............

Adapt or die

As many times as we've heard it

the lesson doesn't get easier

The problem is: We're human

We want more than just to survive
we want love

we want succes

we want to be the best that we can be

so we fight like hell to get those things

anything else feels

 

like death

 

Zo mooi, kreeg ik van Ellis, vriendin van Jacky

 

Er waren eens drie bomen, die alle drie in een hevige storm een grote tak waren kwijtgeraakt. De drie bomen waren elk op een andere manier met hun verlies omgegaan.

Jaren later ging ik de bomen weer opzoeken. Gisteren heb ik ze weergevonden en gesproken.

De eerste boom rouwde nog steeds om zijn verlies en zei ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde om te groeien: "Nee, dat kan ik niet want ik mis een belangrijke tak." Ik zag dat hij klein was gebleven en in de schaduw stond van de andere bomen. De zon drong niet meer tot hem door. De wond was duidelijk zichtbaar en zag er naakt uit.

Het was het hoogste punt van de boom. Hij was niet meer verder gegroeid.

 

De tweede boom was zo geschrokken van de pijn dat hij snel had besloten om het verlies te vergeten. Hij was moeilijk te vinden, want hij lag op de grond.

Een voorjaarsstorm had hem doen omwaaien. Hij had zijn greep op de aarde verloren. De plek van de wond was moeilijk te vinden. Deze zat verstopt achter een heleboel vochtige bladeren en lag daar te rotten.

 

  De derde boom was ook erg geschrokken van de pijn en de leegte in zijn lijf en hij rouwde om zijn verlies. Het eerste voorjaar toen de zon hem uitnodigde om te groeien, had hij gezegd: "Dit jaar nog niet." Toen de zon het tweede voorjaar weer terugkwam met de uitnodiging, had hij gezegd: "Ja zon, verwarm mij zodat ik mijn wond kan verwarmen. Mijn wond heeft warmte nodig opdat ze weet dat ze erbij hoort." Toen de zon het derde voorjaar weer terugkwam, sprak de boom: "Ja zon, laat mij groeien. Ik weet dat er nog zoveel te groeien is." De derde boom was ook moeilijk te vinden, want ik had niet verwacht dat hij zo

groot en sterk zou zijn geworden. Gelukkig heb ik hem herkend aan de dichtgegroeide wond die vol trots in het zonlicht werd gehouden.

 

Dit sprookje vertelt ons iets over omgaan met verlies en verdriet. Het maakt ons duidelijk dat, als we proberen dit weg te duwen en te doen alsof het er niet is, we onze greep op aarde kunnen verliezen. Dat als we bij de pakken blijven neerzitten we niet meer verder groeien in het leven. Maar dat als we de tijd nemen om verdriet ook verdriet te laten zijn, en als we daarbij warmte en genegenheid van mensen ervaren, we uitgroeien; veel groter en veel sterker dan ooit voorheen.

 

Thnx Ellis, prachtig

En dat heeft Kim dan weer. Komen ze de nieuwe lounche-set brengen. Kim was thuis, ik niet. Zetten die mannen die dozen lekker voor de deur. "Nou" zegt Kim   "Zullen we het even samen binnen zetten?" Zegt die kerel: "Ach ja, waar is de heer des huizes als je hem nodig hebt he."   Enfin, Kim over de rooie "Die is er dus niet meer!!!!!!!!" Goed, hij heeft wel gauw even de spullen binnen gezet. Man wist ook niet meer hoe hij moest reageren.

 

Was vanmorgen lekker om 5.36 wakker. Klaar wakker. Nou hoef ik vandaag niks dus het geeft niet echt, maar hoezo????? Ben er om 7 uur maar uitgegaan. Al 2 wassen gedraaid. Gaten in de muur gevuld. Opnieuw aangetipt met verf. Kortom, lekker bezig. Het is nu 9.15. Ga zo maar koffie maken. What else..............

Sinds ik terug ben uit Frankrijk ben ik heel onrustig. Kan ook weer bijna niet eten. Geeft niks. Je blijft er slank bij. Maar dat gevoel is niet fijn. Zo'n zenuwengevoel in je keel. Fladderig. Bah. En waarom? Geen idee. Denk ik. Frankrijk was zo goed. Ik had er zo'n goed gevoel bij. Ik weet ook zeker dat ik het goed gedaan heb. Bob zn as uitstrooien daar over ons strand. Geweldig. Het moet zo zijn.  

En nu ben ik thuis en heb ik geen rust. Ik ben vandaag precies 1 jaar en 3 maanden verder. Jezus, wat gaat het snel. En ik voel me net zo als in het begin. Onrustig. Wil ook eigenlijk niet werken. Totaal geen zin. Ik wil maar veranderen. De tuin moet anders. Het huis moet anders. Heb alle accessoires al anders gezet. Al die foto's van Bob. Dat kan ook niet blijven. Het hele huis hangt vol. Je kunt nergens komen of Bob hangt er. In de kamer grote foto's, in de gang, in de wc, in mn slaapkamer. Gewoon overal. En ik wilde dat ook zo. Maar nu......het kan niet zo blijven. Hoe vreselijk is hem ook mis, hoe erg het ook is, mijn leven gaat dus gewoon door. Niet te geloven, maar het is zo. En dus kan het niet zo blijven. Op de kast heb ik nu een klein soort Bob herinnering. Niet meer de hele kast als altaar. De urn is natuurlijk ook weg. De kaars moet blijven. Ons beeld moet blijven. Er moet natuurlijk ook een foto van Bob blijven, maar misschien niet op elke muur, vensterbank en tafel. Dus dat is al anders.  

De tuin moet anders. Die tuin is ingericht op ons. Als Bob om 17.00 thuis komt uit zn werk dan staan er 2 stoelen in de zon om daar ons glaasje wijn te drinken. Maar het gaat er nu niet om dat we om 17.00 in de laatste zonnestralen zitten. Ik moet de hele dag lekker in de zon zitten. Dus heb ik een lounche-set gekocht en die staat nu tegen het huis en de eettafel achter in de tuin. Goed, mn tuin is nu dus te klein. Dus alles moet veranderd. Moet nog een paar handige mannen vinden die dat willen doen. Of vrouwen. Hoezo nou weer mannen? Maar in mn eentje is dat een beetje veel. Maar ook dat wil ik. We zaten altijd samen op het dakterras en mooier kan het niet. Maar in mn eentje boven, op het dakterras. Het is helemaal niks. Te alleenig. Vandaar dat ik gewoon lekker in de tuin moet kunnen zitten. Dus, oud er uit, nieuw er in.

En nu sta ik in de slaapkamer. Die levensgrote foto boven het bed. Ook niet echt handig. Moet anders. En zn kast. Die wil ik eigenlijk opruimen. Maar zouden de jongens iets van zn kleding willen? Dat moet ik eerst vragen. Bob heeft zulke mooie kleding. Mooie schoenen. Het moet natuurlijk naar Spullenhulp want weggooien is helemaal zo wat. Maar ja, dan kan het natuurlijk wel zijn dat ik iemand zie die in Bob zn kleren loopt. Wil ik dat. God, weet ik veel. Wat een imbeciele beslissingen. Ik wil het en ik vind het ook heel erg, want het is net of bij alles wat ik anders doe of weghaal, ook Bob weg haal. Nog meer. Kortom, ik sta al weer te janken en de kast gaat nog even dicht. Misschien morgen...............

Vrijdag ochtend 29 april om 7 uur zouden we vertrekken. Om 6.45 belt Nic dat de plannen gechanged zijn. Ton ging toch mee en dus vertrokken ze laat die avond. Ok, Dus ik pak mn spullen en op naar M en A. Daar vertrokken we om half 8. Goed op tijd dus. Echt een relaxte reis. Ontzettend gelachen. Ja, you had to be there. Maar als er een woord werd gezegd waar we een liedje op wisten, dan gingen we dat zingen. Hylarisch. Alleen gestopt om te plassen, te tanken en te wisselen. Arnold en ik hebben gereden. Mienie geslapen. Volgens haar niet hoor. Het liep gesmeerd. Om 16.45 waren we aan in Beaune. Daar overnachtten we in een hotel. Con en Rich en de kids waren er al. Het was prachtig weer. Dus met zn allen op het terras aan een wijntje of wat dan ook. Zooooooo gezellig en lekker.
Ook met zn allen gegeten en daarna naar bed. Natuurlijk wel een zender op tv gezocht waar de bruiloft van Kate en William te zien was, want we waren wel nieuwsgierig. Ik sliep met Rod en Zoe op een kamer. Lekker knus.    
Volgende ochtend om 7 uur met de hele bups ontbijten en om ong 9 uur weer op pad. Ondertussen hadden we al smsjes gekregen van Nic. Zij waren al een heel end op weg. En van Jack. Zij hadden gestopt even voorbij Parijs omdat ze niet verder konden vanwege het ontzettende noodweer. Niet te filmen he. Wij op een terrasje met een wijntje, zij in de stromende regen met onweer en bliksem. Apart.

Wij waren om een uur of 14.30 in Serignan. Bleek dat Nic en Ton er al waren en op het strand lagen. Jack kwam om 16.00 uur. Het was heel raar om op de camping aan te komen zonder Bob. Maar het ging goed. Totdat Jack vroeg:"Lieverd, gaat het wel. Trek je het een beetje" Ja, nee toe niet meer natuurlijk. Onze camping, onze plekjes, onze wandelingetjes, ons strand, allemaal zonder Bob.

's Avonds bij ons bij de Cabana gegeten. Zo bijzonder. Wij daar allemaal bij elkaar. Vlees op de skottelbraai. Stokbroodje, sla, heerlijk. Deden wij ook altijd. Nou ja, wij. Ik doe niks aan de skottelbraai. Is Bob zn taak. Dus ja, nu was het de taak van iemand, maar niet van mij. Is goed gekomen hoor.
De kids hadden met Con en Rich een Dune, Jack had een Cabana en ik had met Nic, Ton, Mienie en Arnold ook een Cabana. Eigenlijk aan het strand. Een uitzicht!!!

Fantastisch. Het lag er alleen wel aan waar de wind vandaan kwam. Want, was het zeewind dan waaiden wij helemaal uit onze laatste verschoning. En was het landwind, dan was het een wereldplekkie.

Zondag genoten van strand en 's middags van de Balneo. Het is er zo geweldig. Heerlijk. Ik dacht tig boeken te lezen, maar dat kan natuurlijk niet met Mienie in de buurt. Wat kunnen wij kleppen zeg. Geweldig. En 's avonds bij Jack dr Cabanaatje gegeten want de bij ons waaide je weg.

Maandag was Ton zn laatste dag. Hij kon echt niet langer blijven. Dat heb je he met een eigen zaak. Maar geweldig dat hij er die dagen toch was. 's Avonds kwam Kimmetje, Roy, Aar en Jas. Ook een goede reis gehad. Beetje om dus beetje lang, maar ach. Ze waren er. Helemaal top. Weer met zn allen skottelen. Wat een heerlijke avonden zeg. 's Morgens waren we al op de markt in Serignan geweest. Anne meteen een tas gescoord die Zoe en ik ook wilde. Maar er was er maar 1. Das dan weer jammer.

En 's middags weer in de Balneo. Genieten van rust, lounche muziek en zon natuurlijk.

Dinsdag kwamen An, Her, Mar en Peet aan. De hele clan was compleet. Het was heel raar, maar tot de dag dat we vertrokken vond ik het maar heel normaal dat iedereen mee ging. maar elke avond groeide het gezelschap aan tafel. Ik bekeek dat zo en het is natuurlijk helemaal niet normaal   dat iedereen voor mij 1400km rijdt. Goed, janken weer. Ik was zo blij dat iedereen er was. Het was echt zo bijzonder. Met zn 20en skottelen. Fantastisch!! Ik hou van allemaal!!

Ja, en toen was het woensdag. Ik had 's nachts slecht geslapen. Heel onrustig. Bleek dat iedereen rot had geslapen. Ik had er ook een zenuwengevoel van. Hoe pak je dat nou aan? Hoe gaan we het doen? Dus met zn allen er over gehad. In zee is natuurlijk helemaal niks. Bob houdt helemaal niet van de zee. Het moest wel heel warm zijn wilden wij het erop wagen. Dus dat niet. Toen een kampvuur. Maar dat is zo'n gedoe. En ja, weer in het vuur. Niet fijn. Maar ja, het strand. Dat was het natuurlijk wel. We hadden afgesproken om allemaal in het wit te gaan. In ieder geval, zo licht mogelijk. Dan zouden we het stuk over het strand lopen wat wij altijd deden. Naar ons restaurantje. Zo gezegd, zo gedaan. Eerst nog met zn allen op de foto

en toen aan de wandel. En het was goed. Het was geweldig. Het was ontroerend. Er zijn wat tranen gevloeid. Maar ik vond het goed. Ik voelde me er heel erg goed bij. Het was prima. Dit is wat Bob wilde en we hebben het gedaan. De sfeer was heel apart. Zo bijzonder. Ik was zo ongelooflijk blij dat iedereen die er bij moest zij er bij was. Wat een ervaring. Ja, ik kan nog wel even doorgaan in superlatieven, want er waren eigenlijk geen woorden voor. Zo top!!! Dus ik deed het goed en het ging goed. En terwijl ik Bob uitstrooide over het strand, keek ik om en zag daar al mijn lieverds lopen in het wit..........het was bijna spiritueel. Echt. Pas toen het gebeurd was moest ik huilen.

 
Het is goed zo........

We zijn met zn allen doorgelopen naar ons restaurantje. En daar met zn allen gegeten. Peter hield nog een mooie speech. O.a. hoe mooi het was dat de as van Bob door al onze voetstappen begeleid werd. God wat mooi! Kees heeft ook nog speech gehouden hoe goed het zo was. Dat het zo bijzonder is dat we allemaal bij elkaar waren.

De volgende dag, donderdag, gingen An, Her, Mar en Peet weer en route. De wind was gaan liggen, voor het eerst die week. Mar zei:" Dat is toch ook symbolisch, na al die drukte, na al die wind, is de rust gekomen en de wind gaan liggen" Apart toch. Die dag hebben we eerst 's morgens op het strand gelegen en 's middags in de Balneo.

Ach het is afzien allemaal. 's Avonds wijn gekocht bij de cave de Serignan. Ik kan weer even vooruit. En natuurlijk weer met de rest gegeten. Van Anne en Zoe kreeg ik een prachtig kunststuk. Hadden ze samen gemaakt met schelpen. De tekst is van het liedje van Barbra Streisand in A Star is Born. Ik had dat toevallig 's middags verteld aan Rod. Dat zij dan zingt als hij dood is "Are you watching me now? Whatch closely now..." Vandaar. Zo ontzettend lief.

En vrijdag was de laatste dag. Er was markt in Valras en het weer was niet zo heel bie. Dus met een stel naar Valras plage. Gelukkig schoenen gekocht, want om nou thuis te komen zonder schoenen?? Dat zou wel heel raar zijn. Ergens koffie geleut. Retegezellig. Toen kwam de zon weer dus 's middags weer naar de Balneo.

We zouden allemaal zaterdagochtend vertrekken. Maar ook dat veranderde. Nic wilde graag 's nachts rijden. Mienie en Arnold zeker niet. Dus ik ben met Nic na het eten vertrokken. M en A gewoon zaterdag ochtend met mijn auto. Rich, Con en de kids gingen ook vrijdagavond. We hebben heel lang achter elkaar aangereden. En dat was maar goed ook, want we waren nog niet koud op weg, of.....benzine op. Mijn god, wat een stress is dat. We waren allebei kotsmisselijk. Geen tankstation in velden of wegen. Bij de peage gevraagd waar t volgende tankstation zou zijn. 30km!!!!!!!!!!!!!! verder. Nou dat gingen we niet redden. Dus Millau in gereden en daar bij de Geant getankt. Wat een opluchting. Maar we waren allebei zo blij dat Rich achter ons aan reed. Dat maakte het toch allemaal een stuk rustiger en veiliger. Het was natuurlijk stikkie donker he, en 22.30. dussssssss.........

Kimmetje, Roy, Aar en Jas gingen ook die avond vertrekken. Waren zelfs al voor ons weg. en Jack vertrok ook gewoon zaterdag ochtend. Als afsluiting hebben we toen met zn allen bij Lou gegeten. Restaurantje op de camping. Geen mosselen dit keer, maar zalm. Ook lekker.
En daarna afscheid genomen van iedereen. Het was werkelijk meer dan geweldig. Meer en mooier dan ik ooit had kunnen bedenken. Iedereen ontzettend bedankt voor jullie aanwezigheid, gezelligheid en liefde. Ik hou heel veel van jullie, maar ik denk dat jullie dat wel weten.

thnx

xxxxxxxxxx

moi

Na een reis van 13,5 uur lig ik nu weer in mn eigen bedje.   Gisterenavond vertrokken en net aan. Meteen naar bed want ben helemaal versleten. Alles doet zeer. Ik wil SLAPEN!!! Kan daarna gewoon weer in de zon. Prachtige, ontroerende, geweldige, overweldigende, fantastische week gehad. Verhaal volgt. Truste.............

hehe Ma Kos zit in dr huisje. Vanmorgen om 8 uur met de verhuizers aan de verhuizing begonnen. Ik was met Kim. De verhuizers 4 man sterk. GEweldig! Om 11 uur stond alles aan de andere kant weer op zn plek. Toen kwam ma. Ze was redelijk kalm. Hebben toen met koffie en saucijzenbroodje een gesprek met de evv er gehad. Alles besproken. Ze weten daar ook dat ik er even niet ben. Komt allemaal goed. Ze gaan haar halen om te komen eten en als er iets te beleven valt. Nou lijkt me helemaal top. Tussen de middag met ma, Joop, Kim, Rod en ik in de Ziel geluncht. Lekker. En vanavond een patatje met de guys erbij. Dus het huis is ingewijd. Ze was helemaal op. En ik ook. Lig al in bed. Moet nog inpakken maar ben zo moe. Ik moet er niet aan denken. Moeilijke, mooie week voor de boeg. Keep you posted!!!!!!

Tis raar. Ik dacht dat ik dit niet nodig had. Mijn doen en laten noteren, soort dagboek bijhouden. Maar sinds ik ermee gestopt ben denk ik steeds hoe ik het ga noteren. Raar. Maar goed, er gebeurt ook echt heel veel. Ik heb steeds maar het idee dat een dag te weinig uur heeft. Dat ik het te druk heb om te werken.

 

Een paar weken geleden kreeg ik te horen van Heleen, verpleegkundige van Ma Kos in t revalidatiecentrum, dat Ma een plek in een verzorgingstehuis had gekregen. Geweldig!! Het is alleen wel in de Archipel en niet in de Kiekendief. Daar zat Ma wel heel erg mee. Want ze wilde toch graag naar de Kiekendief. Dan kan ze naar de stad lopen. Maar natuurlijk mochten we gaan kijken. Dus een rolstoeltaxi besteld. Wat geweldig zeg. Voor 90cent rij je een versuffing in Almere. Wij op naar Literatuurwijk. We hebben een rondleiding gehad. En het was echt heel erg leuk. Ze krijgt een grote kamer. Ja wel maar 1, maar best groot. Met een grote doucheruimte. Alle zorg wordt overgenomen. Ze eet in de huiskamer of in haar eigen kamer, of beneden in het restaurant "de Ziel". Dat is een gewoon restaurant. Mensen uit de buurt eten daar ook. Kinderen komen daar een patatje halen. Kortom, lekker veel reuring. Ze heeft 1 keer per week een werkster. De was wordt gedaan. Echt wat een heerlijkheid.   De mensen zijn heel leuk, aardig. Gaan leuk met de bewoners om. Met een geintje en een gebbetje. Ma vond het zowaar helemaal gezellig. Gelukkig. En dus verhuist ze donderdag a.s. En dat is een beetje snel. Heb meteen met Ma alles in haar huis uitgezocht en ingepakt wat mee moet. Alles opzeggen, verhuizing doorgeven. Druk, druk, druk.Donderdag om 8.00 staan er drie stoere verhuismannen op de stoep. Lekker vroeg. 's Avonds eten we met alle kids daar met ma in de Ziel. Als begin/afsluiting/verjaardag van Aar/afscheid. Want vrijdag ochtend om 7 uur gaan wij met vakantie.

 

Vandaar dat het dus allemaal haastig is. Moet natuurlijk ook het huis nog opruimen. Kim kan dat ook nog wel doen, maar toch. Inpakken, voorbereiden, auto volgooien, wassen, banden, God, ik word er bijna hysterisch van. Te veel, veel te veel. Maar goed, het moet. Maar ik denk wel dat je me vrijdag kan opvegen. Ik ga in de auto zitten en laat me rijden denk ik.  

 

Het gaat best goed met mij hoor. Echt wel. Ben de Ladies Only wandeling aan het voorbereiden. Dus aan de wandel geweest in Rotterdam. Ja, dat is de bestemming. Meteen even bij mn kleinste, nieuwste nichtje langs gegaan. Wat een plaatje is het toch. 's Avonds gegeten bij War. Heel gezellig.  

 

Ik eet regelmatig bij M en A. Zij zijn echt zo lief. Kan eigenlijk altijd aanschuiven. En elke zaterdagochtend koffie bij Marx o larry's.  

 

Elke week een wijntje bij Fenke. Haar leven staat ook een beetje op zn kop. Dus zij heeft veel te vertellen. Elke keer weer. En ik heb tegenwoordig ook het een en ander te vertellen. Dus we kleppen wat af.  

 

Elke woensdag lunch ik met mn vader bij mn zussie. Heel erg gezellig. Zien we elkaar toch regelmatig. Kleppen we bij. Kan ik meteen op bezoek bij mn moedertje. Ach, vandaag is ze met vakantie gegaan. Ze was in een goede bui. Iedereen vindt dat toch leuk en die gezellige, blije houding slaat toch over op iedereen.

 

Ook regelmatig aan de koffie of wijntje bij Willem en Lyda. Ach 13 jaar bijkleppen. Daar zijn we nog wel even zoet mee.  

 

En de eetclub. Daar zijn we ook weer mee begonnen. Met An, Her, Mar en Peet. Of dat weer elke maand gaat lukken weet ik niet. Maar het begin is er weer. Gelukkig want dat vind ik echt zo leuk. Zo gezellig.  

 

En mn biodje staat weer op Bloemendaal natuurlijk. Wat een heerlijkheid zeg. Als ik daar ben dan hoef ik niks. En kan ik ook niks. Dat is het lekkere ervan. De hele dag op mn stretchertje met een boek, een nespressootje of wijntje. Ligt aan het tijdstip. Of de hele dag op het strand. Eten bij de Zoen. En het leuke is, ze zijn daar blij me te zien. Dat is wat ik wil in Serignan. Komen daar al een keer of 15 en nog moeilijk doen. Ik sta pas voor het tweede seizoen in Bd en iedereen begroet me enthousiast. Daar word ik nou blij van. Of ik thuis kom. Ik word echt blij als ik er heen rij. Het stuk door de duinen. Zo mooi. Die natuur daar. Prachtig. En allemaal in eigen land he.   En ik heb vaak medegenieters. Arnold heeft geholpen t Biodje op zn plek te zetten. En de voortent op te zetten. Op een zaterdag kwamen Jack, Kees, Roos en mn vader. Rod en Zoe waren met mij mee gegaan. Zooooooo gezellig. Een echte vakantie dag. Donderdag ben ik er heen gegaan. Alleen. Ben toch gaan eten bij de Zoen. Moet kunnen, toch? Nou dat kan zeker. Roseetje, vissoepie. En mn boek mee. Voor het geval ik er een beetje verloren bij zou zitten. Maar ja, kleppen met Jimmy. "hee wat leuk. Ik had al gehoord dat je er weer was" Nou ja, is dat leuk om te horen of wat? Heb er toen ook voor de eerste keer geslapen. Prima. En vrijdag kwam Kimmetje als verrassing langs. Zo leuk!!! Wat een heerlijke dag! En nu met Pasen ben ik er ook blijven slapen. Mienie is met me meegegaan. Ze had een boek mee, maar daar heeft ze geen woord in gelezen. Teveel te lullen he. 's Avonds kwam Arnold haar halen. Maar natuurlijk eerst eten bij de Zoen. Ach er is altijd wel iemand die mee wil of wil komen. En zo moet het ook zijn. Alleen is ook maar alleen he.  

En natuurlijk werk ik ook nog. En daar heb ik dus eigenlijk geen tijd voor. Maar goed, wat moet, dat moet.

En de kids doen het goed. Rod gaat goed op school, en is nog steeds zwaar gelukkig met zn Zoe. Kim vindt haar opleiding nog helemaal top. Rijdt af en aan in haar prachtige appeltjes groene lupootje.  

 

De guys gaan lekker. Aar zn huis is bijna klaar. Ik bedoel de inrichting. Keuken zit er nu in. Het schiet op. Elke donderdag eten we hier met de hele club. Afgelopen vrijdag hebben we hier Pasen gevierd. Heerlijk. Buiten. Platen. Zo gezellig. Ben echt zo blij met alle kids.  

Kortom. Het gaat goed. Het is nu 14,5 maand geleden dat Bob is overleden. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk. Als ik over Bob praat moet ik bijna altijd meteen huilen. Maar het is anders. Dat is raar. Voor mezelf. Ik weet nu wel dat ik het zonder Bob ga redden. En dat wist ik niet. En soms vind ik dat erg. En soms vind ik dat prima. Ik vind het ook ingewikkeld. Ik praat elke dag met hem. En eigenlijk is het het handigst als hij gewoon terugkomt. Ik merk nu dat ik aandacht ook wel weer leuk vind. En dat vond ik misschien wel een jaar heel vervelend. Maar het is wel weer leuk. Maar dus ook ingewikkeld. Nou ja, we'll see. Eerst Ma Kos in de Archipel, dan op naar Serignan. Tja, Serignan. Dat wordt leuk, gezellig, maar ook heel moeilijk.................

Verjaardag van mn moedertje was 's morgens helemaal geweldig. Ze zag er prachtig uit. Ze was blij. Ze was blij ons te zien. Op een gegeven moment zei ze tegen pa: "Leuk he" Nou......dat is echt helemaal top hoor. Dus wij blij.

's Middags met Ma Kos naar een terrasje. Te mooi weer om binnen te zitten. Zij ook blij. Echt, ze was los. Wijntje genomen. Helemaal gezellig in het zonnetje aan het Weerwater. Ze genoot. Het was echt fijn.

Kids gehaald en weer naar Soest. Tante Mar, Mar en Peet gingen ook naar mn moedertje. En dat was niks. Ze herkende helemaal niemand. Was niet meer blij. Heel onrustig. Bleef maar lopen. Echt jammer voor mn tante ook. Het was geen succes.  

Vandaar uit zijn we met zn allen uit eten gegaan. En dat was weer heel gezellig. Een topavond.

 

Was ook weer bij maatschappelijk werk geweest. Ging goed. Nou ja, als ze Bob noemt moet ik toch weer huilen. Dat blijft natuurlijk moeilijk. Maar dat geeft niet. Zit ik niet mee, mag. Verder gaat het echt wel goed hoor.

 

En 's middags kreeg Aar de sleutel van zn nieuwe woning. Dus hup, met champagne en kids richting Poort. Wat een prachtig appartement!! Ben heel trots op hem. Dat heeft hij goed gedaan.  

 

Maar dan mn kleine schattige nichtje Khloe. Zij maakt weer allemaal vreselijke dingen mee. Fleur en Jason vreselijk in de rats. Bang. Het ging echt niet goed. Vreselijk overgeven. Slijm uit neus en mond. Ambulance. Hup naar ziekenhuis. Heeft ze verborgen reflux. Vandaag gelukkig weer naar huis. Maar jezus, wat zat iedereen in de rats. Natuurlijk Jason en Fleur, maar An en Her en wij natuurlijk. Waarom gaat niet gewoon iets eens normaal van een leien dakkie. Waarom niet??????? "Ach" zegt Fleur "Zit niet in onze familie" Nou, inderdaad. Khloe zorgde weer voor blijheid. Gebeurt er zoiets. Maar, we kunnen weer rustig ademhalen. Voedingsplan, instructies. Het komt goed. Gelukkig. Pffffffffffff

 

 En gisteren naar Bloemendaal. Eerst mn biodje van zn stalling gehaald. Oooooo wat is het toch een schatje. Blij hem weer te zien. En meteen door naar de camping. In Muiden heb ik Arnold opgepikt. Op naar Bd. En van die route erheen word ik al blij. Wat is het toch heerlijk. En de zon scheen, de temperatuur was lekker. Gewoon helemaal lekker. Samen het biodje op zn plekkie gezet. Ging best samen. En daarna de voortent opgezet. Lekker een Nespressootje gemaakt, stokbroodje er bij. Kortom. Een soort van gelukkig word ik daar. Het is er te geweldig voor woorden. Het supermarktje is ook al open en de Zoen vanaf 17.00 uur. Dusssss..........dat is allemaal wel heel fijn. Gauw maar weer terug. De puntjes op de i zetten en wat nuttigen in de Zoen. Meteen maar even de toon zetten lijkt mij.

 

En ja, dan dit punt.nl. Ik denk dat ik er mee stop. Ik merk ook aan de animo dat de belangstelling wel weg is. Wat ook heel logisch is. Ik ben ermee begonnen in eerste instantie om alles wat er met Bob gebeurde te noteren, zodat we niks vergaten, en om het van me af te schrijven. In tweede instantie om iedereen op de hoogte te houden. En de reden is weg. Bob is er niet meer. Ik kan jullie nergens meer van op de hoogte houden. En........ja......alles van me afschrijven...........het hoeft niet meer. Het is niet meer nodig. Ik had het niet gedacht, maar ik ga het redden. Ik stort niet in elkaar. Ik spring niet van een dak. Het is kut maar ik ga gewoon door met mn leven. Nou ja, gewoon. Niet gewoon. Maar ik trek het. Het komt goed. Wanneer het helemaal goed is weet ik niet. Weet ook niet of dat gaat komen. Maar om nou te blijven schrijven over mijn kleine gedoetjes. Het is onzin. Waarschijnlijk heb ik in mei nog heel veel te vertellen. Als we met zn allen naar Serignan gaan. Ik denk dat ik dan dagelijks verhalen heb. Maar nu. Ik stop er even mee. Er is facebook, msn. Mijn dagelijkse beslommeringen staan daar ook op. En heel verheffend zijn ze niet. Dus, radiostilte tot mei. Dat lijkt me prima..............

Time flies, ik zeg het steeds. Maar elke keer is er weer iets waardoor ik weer met mn neus op de feiten wordt gedrukt.  

Woensdag is mn moedertje jarig. Ze wordt 82. En zit dus nu al weer een jaar en een maand in een tehuis. Wat vreselijk. Het is een geweldig tehuis hoor. Gewoon een huis met twee kanten en aan elke kant maar 6 bewoners. Ieder zn eigen slaapkamer. En een gewone huiskamer met open keuken. En daar wordt ook gewoon gekookt. Het is het meest geweldige tehuis wat je je maar kunt bedenken. Maar ja, ze wilde daar niet heen. Dat is wat ze jaren geleden al heeft geregeld. "Als ik dement word............dat wil ik dus niet. Doe er wat aan" Maar ja, dat gaat niet he. Het is geen ondragelijk lijden dus ja, onderga het maar gewoon. Soms is het echt erg. Dan kan ze in al haar dementie toch gewoon zeggen dat ze dit zeker niet wil en dat ze nooit meer blij is. Dat is echt erg. En nu is ze dus voor de 2de keer in het tehuis jarig. En ook de tweede verjaardag van mn moeder waar Bob niet bij is.

We gaan er natuurlijk heen om het te "vieren" Taart bij de koffie 's morgens. En 's middags komen Mar en Peet en mn tante. Ze willen ma ook weer eens zien. En dan uit eten met zn allen. Niet met mn moedertje natuurlijk. Dat kan niet. Maar we denken aan haar.
En mn schoonmoeder zit nog steeds in het revalidatie centrum. En ze is het meer dan zat. Dat snap ik wel, want ze zit er al sinds eind oktober. Maar ja, het is niet voor niks natuurlijk. Door al haar capriolen zijn ze heeeeeeeeeeeeeel voorzichtig met haar. Dus alles duurt zo lang mogelijk. Zodat iedereen zeker weet dat alles in haar heup en been weer helemaal in orde is. Dus ze zit nog steeds in een rolstoel. Mag alleen lopen met de fysiotherapeut. En natuurlijk luistert ze niet. Ze loopt natuurlijk toch stiekem, ze bukt, ze staat, ze gaat alleen naar het toilet, ze wast zich alleen. Het mag allemaal niet, maar ja, ze is al klaar voordat er ook maar een verpleegkundige in de buurt is. Het wordt haar elke keer weer verteld, dat het niet   mag, dat ze het risico loopt dat het weer fout gaat. Ze zegt dat ze het niet doet en ze doet het toch. Ach ja, ze is 85, dat kun je niet meer veranderen he. Maar het is moeilijk. Half april is er weer een afspraak met de orthopeed. Het is afwachten wat hij zegt. En natuurlijk moet ze van hieruit naar de Kiekendief. Naar een verzorgingstehuis. Maar dan moet er wel plek zijn. Ik hoop zo voor haar, maar ook voor mij, dat dat dan heel snel gebeurt. Een hele zorg minder.

Nou en ik ga het campingleven weer in. Vrijdag mn biodje halen en naar de camping brengen. Alles daar weer opbouwen en hopen op een heel erg mooi voorjaar en zomer. Vooral veel zon en warmte. En er misschien toch een keer achter komen dat Bob echt never nooit meer terug komt..........

Tja, 13 maanden. Zoals al zo vaak gezegd: Time flies. Hoe is het toch mogelijk dat er al 13 maanden voorbij zijn. Raar. Toch verandert het ook. Ik huil niet meer iedere dag. Praat nog wel iedere dag over Bob. Hij komt altijd wel een keer ter sprake. Vanmiddag hadden we het over wat je eet op vakantie. Neem je hagelslag en pindakaas mee. En wat eten ze op brood, Nutella. Ja, Bob ook. En dan zat hij van oor tot oor en tot aan zn ellebogen onder de Nutella. Lagen wij helemaal dubbel. Heb er ook foto's van. Nou, ik heb nog even gezocht. Kan em niet vinden. Maar ik zie het voor me. Morgen toch even zoeken. Lig ook weer op mn eigen kant van het bed. Geen idee hoezo. Dacht gewoon dat dat maar weer moest. Rod kwam binnen om welterusten te zeggen "hee, hoezo lig je daar weer" "Ja, geen idee dus. Moest gewoon weer" Zegtie: "Logisch, anders kan Bob nergens liggen" Poepie................

Zit ik naar DWDD te kijken. Connie Palmen is te gast. Zij praat over Hans van Mierlo. Haar grote liefde. Haar tweede grote liefde. De eerste was Ischa.Over Ischa heeft zij een boek geschreven. I.M. Prachtig boek. Ischa Meijer, In Margine,   In Memoriam........dus I.M.

Nu houdt ze een logboek bij over haar verdriet over de dood van Hans. Wederom prachtig. En ja......herkenbaar. Dat het niet meer leuk is om ergens te lopen, dat het niet meer leuk is om zonder hem ergens naar binnen te gaan. "Ik ben panisch zonder hem" Ja. en dat is het. Rouw is rauw. Twee grote liefdes en allebei zo kort meegemaakt. Hans 12 jaar. Bob en ik ook 12 jaar. Veel te kort.   Zo verdrietig.

Deze maand al weer veel leuke dingen gedaan. "U bent mijn moeder" van Suburbia. Prachtig toneelstuk over een demente moeder. Vroeger gespeeld door Joop Admiraal. Nu echt heel erg goed gedaan door   Marie Christine de Both. Echt prachtig. Huilen en lachen. Heel erg herkenbaar. "Fawlty Towers" in de "Waterfront" Hilarisch. Uit eten met Jack, Kees en mn vader. Zo ontzettend gezellig. Zo fijn om met pa gezellig dingen te doen. Vandaag met hem en Jack wezen shoppen voor een nieuw pak. En geslaagd. Uit eten met Rod en Zoe. Elke week koffieleuten in de stad met M en A. Ik heb echt een druk en gevuld leven. Maar wel zonder Bob. Ik kan er echt niet aan wennen. Het blijft onwerkelijk. Pas nog met Nic over gehad. Dat het zo niet te begrijpen is. Nog steeds niet.

Gisteren waren Mar en Peet hier. Peet heeft de belasting voor me gedaan en Mar is uren in de tuin bezig geweest. En die is nu echt prachtig. Zo netjes. Ben er echt heel erg blij mee. Daarna visfondue. Ja, ik strik iedereen voor een visfonduetje. Zo lekker. Bob en ik deden dat een paar keer per week. En nu dus elke keer als ik liefhebbers heb gevonden.  

Enfin, het blijft een leeg leven zonder Bob. Ook al is het druk en gevuld............

 

 

Nog een dag en dan is deze maand voorbij. Gelukkig. Wat een vreselijke maand ook weer. Maar ik ben er doorheen. Iedereen heel erg bedankt voor mails, smsen, kaarten ( Riekie en Jan, van harte met jullie kleinkind. Geweldig!!), reacties op log etc., bloemen.   Zonder al deze lieve blijken van medeleven was het allemaal nog moeilijker geweest. Ben heel erg blij met jullie. Uit de grond van mijn hart: THNX!!!

Een vakantieweek achter de rug. Nou niet helemaal hoor. Vrijdag heb ik gewoon gewerkt. Nic vond dat ze veel moest werken, dus heb ik een dagje overgenomen. Gingen toch nergens naar toe. Dusssss..........

Veel met Ma Kos bezig geweest. Gehoortoestellen waren kapot. Dus moesten weggebracht en kwamen 2 dagen na elkaar terug. Dus moest 2 keer terug. Gedoe. Maar goed, ze doen het weer. Boodschappen, post, was. Nou ja, lekker bezig dus. Maandagmiddag en dinsdag was ik gewoon ziek. Hele dag op de bank. Maar woensdag wel weer bij de mensen. Gelukkig.

Vrijdag ben ik met M en A naar Re-play geweest.

Heerlijk. Al voor het vierde jaar ofzo. Wat een heerlijke muziek zeg. Genieten. En wat een heerlijke mannen. Ja, duh........dat is toch zo. En dan komt "never nooit meer" Dat heeft Bob voor mij gezongen op onze bruiloft.  

Ook ons lied. En dat is dan toch heel moeilijk. Want ik ben Zonder Bob. Vreselijk. Ik dacht dat ik het dit jaar wel ging trekken. Nou dat duurde niet zo heel lang. Tranen met tuiten. Gelukkig was ik met m en a. Dus had alle armen om me heen die ik nodig had. Nat zat een paar rijen achter me. Ging prima met haar. Ze ziet mij huilen en..........tranen met tuiten. Niet te stuiten. Ja het is gewoon moeilijk. Het blijft heel moeilijk zonder Bob.  

Ik moet wel steeds denken aan onze kreet. "Gelukkig zijn is een besluit"

Dat wil hij natuurlijk ook voor mij. Ik weet ook heus wel dat dat ooit gaat gebeuren. Maar ja, het blijft heel moeilijk..........

Ik heb vakantie. Een soort van. Ik heb nl de vrijdag van Nic overgenomen. Dus het is niet echt vakantie. Maar de kids hebben vakantie dus ik hoef er niet vroeg uit. En dat maakt het zo lekker.  

Het was een zeer emotionele week. Er zijn weer wat tranen gevloeid. Tja, natuurlijk de 14de. Dat hakt er gewoon heel erg in. Ik bedenk me dan steeds maar hoe erg ik Bob mis. Hoe vreselijk het is zonder hem.   Ik ben de hele week compleet versleten geweest. Zo moe. Echt zooooooooooo moe. Kon af en toe mn ogen niet open houden. Maar emotie kost heel veel energie, dus gek is het niet.  

Dinsdag ben ik met Kim naar Hans Liberg geweest in het Agora. En dat is dan weer lekker. Even gewoon lachen. Heerlijk. Natuurlijk de onvermijdelijke droge witte. Bob!

Vrijdag en zaterdag werken. Wat een gekkenhuis zeg. Wilde Whisky Dagen. Nou en wild waren ze. Met dozen tegelijk! Dus hard gewerkt, maar wel lekker. Vrijdag kwam Warry eten. Hij het voorgerecht ik het hoofdgerecht. Heel lekker gegeten en ook een hele gezellige avond. Ook weer emotioneel. Zijn vrouw is 2,5 jaar geleden overleden. Dus soort van ervaringen uitwisselen en elkaar helpen. Nou ja, hij mij. Echt gezellig.

En zaterdag bij Willem en Lyd gegeten. Ook weer retegezellig. Maar ik was wel echt versleten toen ik thuis kwam. Wat ik al zei, een emotionele week.   Gisteren wilde ik dus een niksdag. Nou, das niet helemaal gelukt. De kids wilden de kasten voor Rod zn kamer in elkaar zetten. Maar ja, dat ging met zn tweetjes niet lukken. Dus tot twaalf uur 's avonds met die kamer bezig geweest. En nu.......soort van ziek. Snotverkouden, keelpijn, niesen. Bah. Maar goed, dat gaat ook wel weer over. Straks de kids even wegbrengen. Naar mn schonemoeder en boodschappen. Maar niks enerverends. Ook wel eens lekker..........

Dat Bob een geweldige man is, was, dat weet ik. Maar blijkbaar vinden anderen dat ook. Ik was gisteren met Kim naar Het Palet, dat is ook Bob. Hebben ze daar alle kinderen een roze post-it in de vorm van een hartje gegeven. Daar mogen ze dan iets opschrijven voor Bob. Ouders ook. De meest lieve dingen staan erop.

En wat een geweldig idee. Alle hartjes komen in de hal. Gisteren hingen er al een paar. Het begint daar aardig roze te kleuren.

Op tafel staat een foto met een prachtig gedicht. Een hart met bloemen en de hele dag was er muziek voor Bob.

Zijn ze daar niet helemaal top!! Zo lief. Ik kreeg ook een pakket van Oil & Vinigar.

Ach het is een geweldig team gewoon. Ook gaan ze het schoolplein opknappen en dat wordt dan het Bob Kos plein. Het bordje is er al.

En tegen de tijd dat het klaar is mag ik het openen. Wat een plan!!

Gisteren avond dus een avond met de kids. Heerlijk. Eerst thuis een Sparkling Arrogant Frog op Bob genomen. Dat kan niet anders. Daarna naar de Griek. Heerlijk met zn allen gegeten. Kim had een Dreamflyer besteld. Na het eten hebben we die opgelaten.



Voor Bob. Dat is wel echt zo mooi!!
Het was een afschuwelijke dag, maar ook een mooie dag. Wat gebeuren er toch prachtige dingen allemaal voor Bob. Ben er compleet van onderste boven. Ben overladen met smsjes, mail, reacties op het log, kaarten, bloemen van Sandra, chocola in hartjes vorm van M en A, ter compensatie van het gebroken hart. Jullie zijn allemaal te lief. En daarom gaat het ook allemaal. Daarom sla ik me er doorheen. Daarom gaat het me allemaal lukken.
DANK!!!!

This is it. Het voelt als een soort D-day. Een jaar. Er is een jaar voorbij zonder Bob. Ik kan er niet over uit. Het is zo snel gegaan. Hoe kan dat nou. Hoe kan een jaar zonder Bob nou zo ontzettend snel gaan. Ik kan er niet bij. Maar het is zo. Ik denk ook steeds waar we zaten vorig jaar. Das niet fijn. Ik mis hem zo...........

Dit weekend was ik met Kim in Parijs. Ik wilde wat doen. Niet thuis zitten. Zou denk ik niet goed zijn. Dus ik met Kim op pad. We hebben een soort hetzelfde gedaan als Bob en ik. Dat wilde Kim ook. Vroeg steeds: "Waar heb je met Bob gegeten dan? Waar zijn jullie geweest? Hebben jullie dit zo gedaan?" En dat wilde ze dan ook. Zo lief. We zaten ook in hetzelfde hotelletje. Simpel maar schoon en gratis parkeren voor de deur. De metro op 100m. Geweldig plekkie.

Dus na aankomst op pad met de metro naar Wagram en verder lopen. Eerst naar de Arc de Triomph. En ook naar boven he. Met de trap!! 270 treden. Kapot toen we boven waren. Maar wat een uitzicht zeg.


Prachtig. Het was ook nog geweldig weer. 20 gr! Op een bepaald moment zelfs 25 graden!! Gewoon lekker zonder jas in het zonnetje op een terras aan een wijntje. Vurrukkulluk. Kim vond het maar ongelooflijk dat ze in Parijs liep. Dat ze op de Arc   stond. Daarna over de Champs Elysees, daar geluncht op een terras,

naar de Eifeltoren. Niet naar boven want er stond een rij van hier tot Jeruzalem. Wel prachtig, groot en overweldigend.

Weer een eind gelopen en ergens de metro genomen naar Place St Michel. Daar gegeten. Was heel gezellig maar eigenlijk niet lekker. We waren trouwens ook zo versleten dat we geen pap meer konden zeggen. Overigens wel dus 's avonds om 20.30 buiten op het terras gegeten. Hoe kan het he.

Volgende dag naar Montmarte. Weer heel veel lopen. Eerst naar de Moulin Rouge.

Daar tegenover bij Starbucks koffie gedronken en natuurlijk een croissantje gegeten. Zit daar naast ons een soort Bob. Echt, net Bob. Kim vond het ook. Heeft ook stiekem een foto gemaakt. Van de muur er achter zogenaamd. Het was heel raar. Grijs, zelfde jas, spijkerbroek, zelfde soort schoenen. Apart.

Daarna verder naar Place du Tertre. Trap af, trap op, heuvel af, heuvel op. De Sacre Coeur in geweest.

Zeer indrukwekkend. Kaarsje opgestoken voor Kevin. Nee, niet voor Bob. Heel bewust niet. Hij heeft helemaal niks met kerken. Zei ook altijd: "Ga jij maar een kaarsje opsteken voor Kevin, ik wacht wel. Nooit mee naar binnen. Dus...vandaar. Ons restaurantje gezocht. En niet gevonden. Tot een ober ons naar binnen vroeg. We naar binnen lopen, ik zie een trappetje. Ik loop het hoekje om, en........ons tafeltje!!En naast ons tafeltje is een stuk uit de muur gehakt met daarin whisky's. Teachers!!   Hoe is het toch mogelijk. Zelfde restaurantje. Heerlijk gegeten!!

En toen begon het te regenen. Nog wel winkeltjes bekeken. En om 16.30 maar een wijntje op een terras om te schuilen voor de regen. Fles wijn gekocht, Brie en fanta en op naar het hotel. Gesloopt waren we. Lekker op bed gelegen, vieze wijn gedronken, brietje gegeten en naar Dans avec les stars gekeken. Ook heel gezellig. Als een blok geslapen.

En zondag nog naar Montparnasse. In 38 sec in de lift omhoog naar de 200ste etage. Dat voel je hoor. Het was heel mistig, maar toch leuk om daar boven te zijn.

Toen weer gelopen naar de Notre Dame.

Wat is dat toch commercieel. Daardoor veel minder indrukwekkend dan de SC. Weer lekker gegeten op een terras. Overdekt hoor, want de temperatuur was behoorlijk gedaald. Daarna de metro terug naar het hotel. Auto in en om 14.45 terug naar huis. Hele goede terugreis. Om 20.00 thuis. Goed dat we dit gedaan hebben. Echt geweldig samen met Kim.

En vandaag dus de 14de. Voor veel mensen een hele fijne Valentijn. Voor mij niet. Een vreselijke dag. Maar ik heb de kids en jullie. En dat is heel fijn. Krijg heel veel smsjes, mails, prachtige bloemen van San, kaarten. Kortom, jullie denken aan ons en dat is top.

Vanavond zijn we met elkaar, de kids en ik en gaan we eten bij de Griek. Als we met zn allen gingen eten, dan altijd bij de Griek. Dus vandaar.

 

Het begin van een moeilijke week. Je wordt nu bedolven onder de Valentijnswensen, cadeaus, etentjes, hotelletjes. Noem maar op. En wij vierden dat ook altijd. Het was ook echt onze dag. Bizar ook dat dat de dag is dat Bob is overleden. Onze dag. We waren er altijd druk mee. Kaarten, bloemen, etentje, of weekendje weg. Gelukkig heb ik die kaarten ook nog. Ja, tzijn maar kaarten. Maar toch.......

O ook zoiets. Kim keek gisteren eens in haar autopapieren om te kijken van wanneer die auto nou precies is. Wat denk je? 14 februari 2000. 14 februari!!! Dat is toch apart. Ze heeft em natuurlijk ook voor een groot deel van Bob gekregen. Apart he.  

Nou ik ga me maar opmaken voor een moeilijke week. Ook leuke dingen hoor. Heus wel. Ik ga ergens naar Petticoat met M en A. Parijs zit in de pen. Moet natuurlijk ook nog werken. En daar is het ook druk. Tja, wilde whiskydagen. En dan is het druk hoor.  

O Ben trouwens toch maar naar Anne dr verjaardag gegaan. Ik doe nog steeds niet aan verjaardagen. Maar bedacht om een uur of 20.30 dat het toch niet zo leuk voor Anne is als we er allemaal niet zijn. Dus Rod en Zoe gehaald en op naar Hoogland. Het is even moelijk, maar daarna retegezellig. We gingen om 00.30 naar huis. Dat is echt laat voor ons. Blij dat we gegaan zijn.  

Ik heb een raar gevoel. Net of ik naar een hoogtepunt toe leef. En dat is het echt niet. 14 februari komt steeds dichter bij. En de spanning stijgt ook. Dat is toch raar. Want het is een vreselijke dag. Een afschuwelijke dag. Een jaar zonder Bob. EEN JAAR!!!!!! Het is niet te geloven. Dit jaar is omgevlogen. En dat is toch te debiel voor woorden. Dan zijn alle dagen zonder Bob geweest. Ik heb dan alles meegemaakt zonder Bob. God wat een ellende.

 

Ik moest wat opzoeken in mn mail. Zie ik een mail, gestuurd door mij aan pa:

"Ga vanavond uit eten. Cadeautje van Bob voor Valentijn. Ik weet niet waar. Maakt me geen bal uit. Lief he."

Gestuurd op 14 februari 2007. Jezus wat waren we toen nog gelukkig.  

Vandaag viert Her zn verjaardag. Ik denk dat het nog wel bezig is. Ik ben niet gegaan. Zoals gezegd, ik doe niet aan verjaardagen. Dus ook niet van Her. Ja, erg. Maar ik trek het nog niet. Maar ik had ook kaartjes voor de schouwburg vandaag. Kon dus zowiezo niet. Had kaartjes voor ThrillerTheater in Agora in Lelystad. Toen ik die kaartjes kocht, vorig jaar mei, dacht ik, ik koop 2 kaartjes en zie wel met wie ik ga. Maar in al die maanden vergeten waar het over ging en dacht dus dat het over iets met Michael Jackson ging. Dus iets voor Rod en mij. Kijk ik vanmiddag, is het een toneelstuk over een hoorspel. Dat vind ik wel leuk maar Rod niet denk ik. Dus ik nog moeite gedaan om een ander mee te nemen naar het theater. Nou lekker dan, niemand wilde of kon. Dus Rod was gewoon de klos. En daar ben ik heel blij om. We gaan nl wel naar cabaret en musical. Maar dit is weer een hele ander kant van cultuur.En het was leuk. Aan te raden. Ik moest eerst aan Rod uitleggen wat een hoorspel is. Grappig.  

En hoe leuk ik het ook vind met Rod, ik mis Bob zo erg. Wij deden dit altijd. Vaak naar het theater. En ik word ook zo met mn neus op de feiten gedrukt. Allemaal stellen. Echt alleen maar. Het zal wel aan de soort voorstelling gelegen hebben. Maar goed. Ik was blij met Rod en het was heel gezellig, maar ik had daar gewoon met Bob moeten zitten. Na afloop een droge witte. Dat is wat wij altijd deden. Theater is droge witte. Heerlijk. En zo hoort het. Klaar.  

Martin Gaus flirtte nog wel met me. Maar ja, of ik daar nou blij mee   moet zijn............

Vandaag zat ik in de auto en bedacht me voor de zoveelste keer dat ik dit niet wil. Hoe langer het duurt, hoe minder ik er van snap. Twee jaar geleden, TWEE JAAR GELEDEN!!, was Bob nu ziek thuis. Niet wetende wat, hoezo, waarom. Gewoon overspannen, stress. En 23 februari zegt iemand dan dat Bob slokdarm kanker heeft. Hoezo? Serieus dat ik er echt helemaal niks van snap. Hoezo kan iemand zomaar zeggen dat Bob slokdarmkanker heeft. Hoe kan dat ons overkomen. Ik hoor net in een film, ja tis maar een film. Zijn vrouw overlijdt en hij zegt dan iets van

One day the universe points at you and says:" Ah, there you are. There is the happy couple. I've been looking for you........

En maakt daar dus een eind aan. Het blijft zo onwerkelijk. Ik heb het al duizend keer gezegd, maar echt. Ik ben er klaar mee, ik wil het niet meer, ik wil Bob terug. Ik begrijp ook nog steeds niet hoe ik dit ooit een soort van normaal moet gaan vinden. Dit leven zonder Bob. Waarom hij, waarom wij. Niet te bevatten.............

En nou net breekt Bob zn hart in 3 stukken. Heb ik nog van hem gekregen de dag voor Valentijnsdag. Alsof hij wist dat hij het niet op Valentijnsdag kon geven. Dat hart staat hier dus al bijna een jaar, en vanmiddag breekt het. In drie stukken. Net als mijn hart.......

Weer zo'n dag

12 jaar samen..............niet

Werd de tijd maar teruggedraaid
Kon ik maar opnieuw met jou beginnen
Mocht ik 't maar één keer samen met jou overdoen
Werd de tijd maar teruggedraaid
Liep jij maar voor 't eerst m’n leven binnen
Zou ik maar weer alles willen geven voor een ogenblik met jou
Zei je nog maar één keer zacht;
M’n lief ik hou van jou

En dan.........eindelijk, in al deze afschuwelijke jaren, gebeurt er wat leuks, fijns, moois. Fleur en Jason zijn de fantastische ouders geworden van Khloe. Khloe Louise   Hortencia. Het is toch werelds. Dat er in al deze ellende zoiets moois geboren wordt. Fantastisch. Nou was het traject voor Fleur niet echt helemaal geweldig. Maar de beloning is dat wel helemaal top. Ik ken haar alleen nog maar van de foto. En ze is mooi. Ik hoop haar zaterdag te   aanschouwen. Al is het dan maar voor even. Ik vind het genoeg. Ik heb zwaar behoefte aan iets fijns, moois en liefs. Fleur smste dinsdagavond dat Khloe geboren was. Ik was compleet in tranen. Wat ontzettend fijn. Ben nu al heel blij met haar. En ik weet heel zeker, heel veel met mij. Kim was niet hier, en vond dat stom. Vond dat ze bij mij moest zijn. Maar echt, het gaf   niks. Ik was heel blij.

Want, wat is het weer verder een rotweek. Ook lichamelijk. Ik bedoel, zondag breekt mn kies af. Maandag verrek ik mn rug. Not nice, dinsdag heb ik het spaansbenauwd, jeukogen, Hooikoorts!!! En dus hoofdpijn. Dat hoort er dan een beetje bij.

 Maandag moet ik 's middags bij Ma Kos zijn want we moeten naar de orthopeed. De uitslag!! Zijn oordeel is dat ze mag gaan lopen. Onder begeleiding van de fysio. En de tractie mag er af. En dat is het groene licht voor de Kiekendief. Ze kunnen er mee aan de slag. Als er plek is kan ze er heen. Maar blij was ze niet. Geen idee waarom niet. Nou ja, een beetje. Ze dacht volgens mij dat ze zo door kon naar de Kiekendief. Dat had ik natuurlijk al tig keer verteld, dat dat niet kan. Maar dat hoopt ze dan toch. Dus heel bij was ze niet. Dinsdag middag was ik er omdat we een gesprek zouden hebben met de revalidatie arts. Not. Dat wordt een week later. Woensdag ochtend om 9.00 was ik er omdat we naar BeterHoren moesten. Haar gehoorapparaat werkte niet. Dat bleek verstopt. Maar goed, was er weer zoet mee. Daarna lekker naar Annet voor een heerlijk ontspannende reikie behandeling. ;Ontspannend, maar het werkt ook nog. Helemaal geweldig. Door naar Pa. Had iets met de Pc. Daar geluncht. Gezellig. En weer terug naar Ma Kos. De tv deed het niet en haar beltegoed van de gsm was op. Dus eerst naar Appie. Toen was ik toch in de stad dus heb allemaal leuke en lieve dingetjes voor Khloe gekocht. Naar Ma Kos, Tv gemaakt, Gsm opgewaardeerd en toen om 17.30 thuis. Op en Kapot en Versleten!!!!!!!!!!!! Zo moe. Vreselijk.

Vandaag dus werken. Net de hele tafel vol. Jas, Leonie, Aar, Kim, Rod, Zoe en ik. Zo ontzettend gezellig. Leuke gesprekken, lachen, drinken, eten. Het is top. Wat een heerlijkheid dat dat gewoon doorgaat. Nog even gesproken hoe we de 14de feb gaan doorbrengen. Want, god, wat wordt dat moeilijk. En dan denken ze gewoon aan mij. Zijn ze niet helemaal de bom!!!!!! Ik hou van ze allemaal.

En morgen weer werken. En dan...........weer eten bij M en A. He, wat heerlijk normaal weer. Beetje tvoh kijken. Heerlijk. En dan waarschijnlijk zaterdag eerst koffieleuten in de stad en dan naar.............................Khloe!!!!!!!!

Wat een leuk, gezellig, ingewikkeld, moeilijk weekend.............

Vrijdag, de 14de, 11 maanden. Niet te geloven gewoon. Dat is al 11 maanden zonder   Bob doormaak. Belachelijk. Hard gewerkt, maar lekker. En daarna eten bij Jaap en Corine. Heerlijk bijgekletst en heerlijk gegeten.

Zaterdag eerst naar ma Kos. Ze heeft al haar hoop gevestigd op morgen. Dan hebben we een afspraak met de orthopeed en ze denkt dat hij gaat zeggen dat ze meteen door kan naar de Kiekendief. Nou dat gaat niet gebeuren. Zeg ik elke keer weer. Maar het is er niet uit te krijgen. Het is er ook niet meer leuk. De medebewoners zijn een stelletje chagerijnen. Niet gezelllig

Daarna de kids gehaald en door naar het zwembad want Brad moest afzwemmen voor zn B. Natuurlijk gehaald. Natuurtalent.  

Om 16 kwamen Willem en Lyda eten. Na 13 jaar de draad weer opgepakt en of het nooit anders is geweest. Heel erg gezellig. Fijn ze weer te zien.

Vanmorgen zijn M en A weer thuis gekomen. Heerlijk. Zijn meteen hier koffie komen leuten. Gezellig. Ben weer van alles op de hoogte en zij ook. Alles weer bij het oude.

En vandaag viert Rob zn verjaardag. Vorig jaar hebben ze nog afgesproken, volgend jaar   samen 60. Rob wel, Bob niet. Dus ik vond wel dat ik er heen moest. Ook voor Bob. En het was moeilijk, maar ook goed. Heel gezellig en goed om iedereen weer te zien. Natuurlijk wel tranen, maar ook gelachen en, ook heel belangrijk, gedanst met Chris. Heerlijk, ook dat mis ik. Samen dansen. Dit was wel echt even heerlijk. Kortom, wat ik al zei, een leuk, gezellig, ingewikkeld, moeilijk weekend,

Breekt er ook net voordat ik de deur uitging een kies af. Dus links een zenuwbehandeling en rechts een stuk kies eraf. En, nogmaals, ik heb nooit wat!!! Dan heb ik ook nog allerlei rare kwaaltjes. Ik val gewoon uit elkaar. En   het is pas 16 januari................  

Mijn God, 11 maanden. ELF MAANDEN!!!!!!!!!!! zonder Bob. Hoe is het toch mogelijk. Snap het nog steeds niet.  

.................

Niks nieuws onder de zon. Nog steeds moe. Werk me de blubber bij Gall. Debiele akties. Nou ja, voor de klant geweldig. Hoge kortingen, maar het is een vreselijk uitzoeken en niks klopt. Kortom, druk.  

Zondag niksdag op de bank. Staan John en fam ineens op de stoep. Vorig jaar bij Bob gezien verder niet. Ik zou langs, maar ja dat doe ik niet en dus staan ze gewoon hier op de stoep. Heel verstandig anders gaat er nog een eeuw over heen. Maar goed. Ongeveer rond Bob zn overlijden is hun zoontje geboren. Mats. Een wereldkereltje. Wat een plaatje. Kan dat van een jongetje. Ja he. Zo een mooi kereltje. Hele grote blauwe ogen. Prachtig. En lief!!! Dat was dus een welkome afleiding.

En verder niks. M en A zijn op wintersport dus ik moet gewoon de hele week zelf koken en koffie leuten zit er ook niet in. Ja, ze doen maar.

Net een prachtige lucht hier. Achter oranje!! en voor een hele regenboog. Een hele!! Gewoon voor mn deur. Prachtig!

 

Ik voel me een beetje terugzakken naar, nou naar wat, nou naar ellende. Het ging echt best wel beter. Misschien heeft het er mee te maken dat ik het gewoon weer heel erg druk heb. Ik ben zo moe. Zo verschrikkelijk moe. En dat beetje kiespijn, werd een heleboel kiespijn. Van zondag op maandag haast niet geslapen.Kiespijn. Maandag werken was eigenlijk een drama. Zo'n kiespijn. Niet normaal. En ik heb nooit iets. Nooit iets met mn gebit. Altijd goed, geen gaatjes, niks. Dat bleef ik ook maar herhalen. Dan gaat er vast wel iemand zeggen:" o nou dan is het ook niks" Maar Nic zei al meteen:" o dat wordt een zenuwbehandeling" Nou daar knap ik dan ook niet van op. Dus afspraak bij de tandarts. Dinsdag middag daarheen. Ja hoor, ontsteking, zenuwbehandeling. Sjips!!!!! Kim was mee en zat lekker te kleppen met de assistente en de tandarts. Leidde een beetje af. En ik dacht steeds:" Bob, help me hier doorheen, Bob help me hier doorheen" Dat hielp ook. Het viel dus wel mee. Tot nu toe dan. Want ik moet de 31ste terug. Dan duurt de behandeling een uur. Pies nou al in mn broek.

 

Nou ja en verder. Alle "gelukkig nieuwjaren, beter 2011, beste wensen" Het gaat niet werken hoor. Ik ben   zo verdrietig. Dat dit gewoon gebeurt. Dat ik 2011 gewoon zonder Bob inga. Ik zie het niet zitten. Hoezo beter 2011. Hoe kan dat nou. Zonder Bob. Vorig jaar had ik Bob tenminste nog 1,5 maand. Nu helemaal niet. Ja Aar zei:" Was ook het jaar dat je hem verloor. Gaat dit jaar niet gebeuren. Zie er iets positiefs in" Ja ja, moeilijk moeilijk. Ik heb het gewoon moeilijk. Heel erg jankerig. Huil om alles. Doe rare dingen. Huil ik dan ook weer om. Hele gesprekken met Bob. Wij hadden ook iets met dubbele tijden, dus 12.12, 14.14. Dat soort. Dus als ik dat zie zeg ik :" Hee Bob" Als er iets valt, gebeurt, denk altijd dat dat door Bob komt. Denk dat hij altijd om me heen is. Tja, zou fijn zijn. Maar ik wil hem gewoon in the flesh. Ik mis hem zo verschrikkelijk!!

Goed, hier knap ik ook niet van op.

 

Ik ga verder met niks doen. Koffie nr 3 maken. Lig lekker op schema.

Ik ben echt helemaal versleten. Op en kapot en verrot. Alles doet zeer. Hoofdpijn, pijn in mn voeten, pijn mn handen, kiespijn. Overal pijn. Tuurlijk 2 weken me helemaal de blubber gewerkt bij Gall. De 31ste eigenlijk gewoon maar door. Terwijl ik toen al heel moe was. Laat thuis, slecht geslapen, 1 jan vroeg op, koken, bakken, braden, stoffen, zuigen etc. Om 16 the whole family op bezoek. Eerst huilen, later lachen. Het was natuurlijk heel erg gezellig, Ook de foto. Zo rot, zonder Bob, maar ook zonder mn moedertje. Fleur moest liggen dus kwam niet en Amber was ziek en was er dus ook niet. Klein clubje. Toch was het gewoon heel gezellig. En weer lekker gegeten. Hele avond aan de Pommery. Ook fijn. En om een uur of 20 stonden Ruud en Emmy ineens op de stoep. Zo lief. Dus toen iedereen de deur uit was hebben we met zn drietjes nog gezellig zitten kletsen. Het was een goede avond. Om 23.30 lag ik in bed. Het is nu al 12.11 zie ik. Ik moet natuurlijk naar beneden, maar ik moet dan ook aan de slag en daar heb ik echt totaal geen zin in. Ik ben echt zo moe. Weer rot geslapen. Had vannacht steeds hartstikke kiespijn. Belachelijk. Dus 2 uur wakker, 3 uur, 7 uur en toen 10.45. Voel me niet helemaal geweldig. Ga er nu toch maar uit. Toch even aan de slag en dan de rest van de dag op de bank. Zo moe.....................

Iedereen een heel erg gelukkig, maar vooral gezond 2011!!!

Een nieuwjaar. Mijn god, wat is het allemaal snel gegaan. Niet te geloven dat ik 2011 begin zonder Bob. Niet te geloven!!!!!!!!!!!! En nou moet ik een happy newyear krijgen. Nou ik geloof er helemaal niks van. Hoe kan het??  

Weer een drukke week bij Gall achter de rug met gisteren als hoogte punt. Echt zo druk. Er zaten gewoon uurtjes bij met 120!!! klanten. Geweldig. Nic en ik achter de toonbank en BJ vullen. Het ging als een trein. Naderhand 1,5 glaasje Veuve Cliquot rose gedronken. Errug lekkur. Maar.........zonder Bob. Normaal maakt Bob allemaal lekkere tapas. Ik werk. Hij komt dan naar Gall om mij te halen en om champagne te drinken. Dan gaan we naar huis. Blijven de hele avond samen. Eten lekker, drinken champagne en kijken alle cabaret die er op zo'n avond is. Was nu even anders. Mienie en Arnold hadden een uitnodiging voor een Celebparty. Iedereen die wilde mocht komen. Dus zijn we met zn vijven gegaan. M en A, Nic en Ton en ik. Iets heel anders dan anders. Dat leek mij het beste. En dat was het ook. Nic, Ton en ik zijn na Gall naar ons gegaan. Hebben nog wat gegeten en Moet gedronken. Ja, je kunt thuis beter iets goeds drinken, want uit is het toch niet lekker zei Nic, en dat klopte. Goed plan. Omgekleed. M en A kwamen hierheen en met zn allen naar het feest. Het was een geweldig feest. De meest fantastische outfits, de Toppers, Madonne, Prince, Lady Gaga, Donna Summer (heel dr lijf bruin gesminkt!!!) Marilyn Monroe, Hugh Heffner.........nog veel meer, en wij dus als Gooische Vrouwen: Anouk, Sheryl, Claire, Martin en Yari. Echt zo leuk!! Lekkere muziek, hapjes. en dus goed gezelschap. Twaalf uur was natuurlijk wel vreselijk zonder Bob. Maar ik was niet alleen en iedereen hing om mn nek. Wel moeten huilen. Maar ja, dat kan niet anders. Het was gewoon een vreselijk moment. Te bedenken dat Bob er echt niet is en dat ik 2011 echt zonder hem inga..........

Maar dankzij deze geweldige vrienden ben ik er doorheen.
En dan vandaag. Is altijd de reunie. De familie komt bij elkaar, drinken champagne (whatelse??) iedereen maakt wat lekkers en we vieren het nieuwe jaar. Dan maken we de groepsfoto. Dit doen we al jaren. En nu dan een foto zonder Bob. Vorig jaar wilde Bob eerst niet mee. Te moe, te inspannend. Maar voor mij is hij toen toch meegegaan. En toen we naar huis reden zei hij:"Ik ben zo blij dat ik toch mee ben gegaan en dat ik op de foto sta."   Ja, ik ook.


En nu dus niet. Een foto zonder Bob. Afschuwelijk. Ik weet zeker dat iedereen me hier ook wel door heen krijgt. Maar het is en blijft moeilijk...........zonder Bob.........

Ja, mis Bob. Niks nieuws onder de zon natuurlijk. Het gaat goed. Kerst is echt goed gegaan. Ik heb het echt naar mn zin gehad. Natuurlijk zijn er regelmatig tranen, maar het gaat echt best. Maar nu, ik weet niet of het is omdat het jaar bijna ten einde is. Ik ben het zo zat zonder Bob. Mijn God, wat mis ik hem. Echt zo erg. Ik heb steeds jankbuien. Zo begint een nieuw jaar. En ik ben zonder Bob. Het is gewoon niet te geloven. Vrienden zijn vandaag 35!!!!! jaar getrouwd. Hartstikke leuk, maar dat wilde ik ook. Waarom nou niet. Waarom zonder Bob. Wij waren het gelukkigste stel op de hele aardkloot. Nou ja, goed. Hier schiet niemand wat mee op. Ik ook niet. Maar toch..................ik wil dit niet................

Ook al weer achter de rug. Tweede Kerstdag bij Ton en Nic. We moesten allemaal iets maken. Ik 2 voorgerechtjes, Nic hoofd- en tussengerecht en Mienie en Arnold 2 nagerechten.En bij alle gerechten een bijpassende wijn. We begonnen met een amuse met Champagne. Dus na 7 gangen met bijpassende wijn, tja. Rot geslapen dus. Maar de avond was geweldig. Heerlijk gegeten. We hadden ook cadeautjes voor elkaar. Echt lief, leuk en stom. Zonder Bob............

 

Zo, moe maar tevreden zullen we maar zeggen. Natuurlijk moeilijk zo'n avond te beginnen zonder Bob. Begonnen met een toost op hem. Logisch. We waren met zn negenen aan tafel. Ik zeg steeds tien, en moet dan mezelf verbeteren. Negen dus. Kim en Roy, Rod en Zoe, Aar en Jas, Con en Rich en ik zonder Bob.   En het was goed. Gewoon geplaat, as usual. Heel erg gezellig. Lekker gegeten, goed gedronken en daarna............goed gezongen. Ook as usual eigenlijk.



Het was echt heel erg gezellig. Maar mis Bob heel erg. Hij hoort gewoon bij ons aan tafel te zitten. Maar goed. Ik heb mn best gedaan. Alles is al weer opgeruimd. Morgen eten bij Nic en Ton. Ook gezellig, ook zonder Bob...........

Nou, dit is het dan. Kerst zonder Bob. Wat wil ik dit niet zeg.  

Heb 2 hele drukke dagen bij Gall achter de rug. Echt giga druk. Heel erg leuk, heel gezellig. Donderdag was ik zo ontzettend moe dat ik bij thuiskomst meteen door naar bed ben gegaan. En toen in een ontzettende huilbui uitgebarsten. Ja, weet je, het gaat heus best goed. Ik heb het druk. Ik krijg de kids, ik ga morgen naar Nic en Ton. Ik ben druk met cadeautjes, recepten, versiering etc. Wat er allemaal bij hoort. En dan lig ik in bed en bedenk ik dat ik dit allemaal zonder Bob doe. En dat ik zonder hem toch echt heus alleen ben. Ik mis hem zo. En dat komt er dan uit. Wat een ellende.  

Gisteren na het werk bij Gall aan de sushi met champagne. Hadden zo'n topomzet dat we die van onze regiomanager kregen. Dat was heel erg gezellig. Even napraten over klanten enzo. Vandaar uit naar M en A gebracht door mn collegaatje. Hartstikke lief. Nic en BJ hadden me 's morgens gehaald.   Samen All you need is love gekeken. Dat deden Bob en ik altijd op kerstavond. Nou dit keer was even anders. Zij vinden het nl verschrikkelijk, maar doen het dan voor mij. Maar op de een of andere manier was het niks. Overal commentaar op. Ik vond het ook niet je dat. Lagen meestal dubbel over al dat gezemel. En opeens, tranen. Ja, dan zegt Robert ten Brink:"Met kerst mag niemand alleen zijn" Lekker hijs fijn. NOu ga jij dan maar eens zorgen dat Bob er weer is. Wordt een moeilijke opdracht denk ik. Maar goed, verder. Zo ontroerend en tranentrekkend ik het altijd vind, niet deze keer. Meer gelachen. Is ook beter natuurlijk. Het was heel gezellig. Arnold heeft me weer heel thuis gebracht. En nu ben ik dus wakker. Om 6 uur al. En is het Kerst. Zonder Bob. Ik heb het wel druk hoor. Moet zo nog opschieten ook, want moet het dessert nog maken en dat moet een tijd in de koelkast. Dan naar mn moedertje op de kerstkoffie. Daarna naar mn schone moeder en dan aan mn eigen diner beginnen. Tafel dekken, en nog het een en ander maken. Alle kids komen en Rich en Con. Dus het wordt retegezellig. Maar ook...........zonder Bob

mooi gedichtje van Cora

 

Voor jou/ jullie  

 

                  Sterkte!...

 

Nu het stil geworden is rondom je jij je eenzaam voelt omdat

de liefste, Bob, je ontvallen is

is de feestmaand extra moeilijk voel je zo intens dat groot gemis.

 

Ik wens jou Dat je toch iets van het licht

Van Kerstfeest mag ervaren

Ondanks je verdriet en pijn,

Dat er liefdevolle mensen Om je heen mogen zijn.

 

Veel sterkte in deze dagen en voor het nieuwe jaar.  

 

                                ‘ Ina Sipkes de Smit ‘